Android app on Google Play

 

काला - अभंग २३२ ते २६३

 

२३२

ऐसे नित्यकाळ जाताती वना । गोपाळ रामकृष्ण खेळती खेळ नाना ॥१॥

यमुनेचे तटीं कळंबा तळवटीं । मांडियला काला गोपाळांची दाटी ॥२॥

आणिती शिदोर्‍या आपाअपल्या । जया जैसा हेत तैशा त्या चांगल्या ॥३॥

शिळ्या विटक्या भाकरी दहीं भात लोणी । मिळेवोनी मेळा करी चक्रपाणी ॥४॥

एका जनार्दनीं अवघ्यां देतो कवळ । ठकविलें तेणें ब्रह्मादिक सकळ ॥५॥

२३३

वैकुठींचा हरी गोपवेष धरी । घूऊनि शिदोरी जाय वनां ॥१॥

धाकुले संवगडे संगती बरवा । ठाई ठाई ठेवा गोधनांचा ॥२॥

बाळ ब्रह्माचारी वाजवी मोहरी । घेताती हुंबरी एकमेंकां ॥३॥

दहीं भात भाकरी लोणचें परोपरी । आपण श्रीहरी वाढितसे ॥४॥

श्रीहरी वाढिलें गोपाळ जेविलें । उच्छिष्ट सेविलें एका जनार्दनीं ॥५॥

२३४

बैसोनी कळंबातळीं । गडी मिळाले सकळीं । मिळोनी गोपाळीं । करती काला ॥१॥

नानापरीचीं पक्कान्नें । वाढिताती उत्तम गुणें । सर्वां परिपुर्ण । मध्ये शोभे सांवळा ॥२॥

वडजा वांकुडा पेंदा । आणि सवंगडी बहुधा । काल्याच्या त्या मुदा । घेती आपुलें करीं ॥३॥

लोणचें ते नानापरी । वाढिताती कुसरीं । सर्व वाढिलें निर्धारी । परिपुर्ण अवघीयां ॥४॥

एका जनार्दनीं म्हणे । कृष्ना कवळ तुं घेणे । गडियांसी देव म्हणे । तुम्हीं घ्यावा आधीं ॥५॥

२३५

गडी म्हणती सकळ । कृष्णा तुं घेई कवळ । हरी म्हणे उतावीळ । घ्यावा तुम्हीं ॥१॥

गडी नायकती सर्वथा । हरी म्हणे मी नेहे आतां । म्हणोनी रुदोनी तत्त्वतां । चालिला कृष्ण ॥२॥

कृष्णा नको जाऊं जाण । तुझें ऐकूं वचन । म्हणोनि संबोखुन ।आणिला कृष्ण ॥३॥

एका जनार्दनीं । लाघव दावी चक्रपाणी । भक्ता वाढवुनीं । महिमा वदवी ॥४॥

२३६

काळ्या कांबळ्याची घडी । घालिताती सवंगडी बैसवुनि हरी । कवळ घेती ॥१॥

कृष्ण अपुलेनी हातें । कवळ घाली गडियातें । तयांचीं उच्छिष्ट शितें । घालितसे मुखीं ॥२॥

मुखामाजीं कवळ । सवंगडे घालिउती सकळ । वैकुंठीचा पाळ । ब्रह्मानंदें डुल्लत ॥३॥

तृप्त झाला जनार्दन । एका वंदीतसे चरण । काया वाचा मन । खुन भक्त जाणती ॥४॥

२३७

मिळोनि गोपाळ सकळीं । यमुनेतटीं खेळे चेंडुफळीं ।

गाई बैसविल्या कळंबातळीं । जाहली दुपारीं खेळतां ॥१॥

काला मांडिला वो काला मांडिला वो । नवलक्ष मिळोनी काला मांडिला वो ॥धृ॥

नानापरींचे शोभती दहीभात । पंक्ती बैसविल्या पेंदा बोबडा वाढीत ।

जो जया संकल्प तें तया मिळत । अनाधिकारिया तेथें कोणी न पुसत ॥२॥

पुर्वसंचित खालीं पत्रावळी । वाढती भक्तिभावाची पुरणपोळी ।

नामस्मरणाची क्षुधा पोटीं आगळीं । तेणें तृप्ती होय सहजीं सकळीं ॥३॥

ऐसे तृइप्त जाहले परमानंदें । कवळ कवळाचे निजछंदें ।

एक जनार्दनीं अभेदं । शुद्ध समाधिबोधें मुखसंवादें ॥४॥

२३८

अनंत नामाचा हा काला । पुराणें म्हणते पाहुं चला ॥१॥

हरिनामाचा कवळू घेतां। तेणें धालों पैअ सर्वथा ॥२॥

एका कवळासाठीं । गणीका बैसविली वैकुंठीं ॥३॥

एका जनार्दनीं कवळ । सेवुं जाणती ते प्रेमळ ॥४॥

२३९

बैसविती हरी अस्त्र घडीवरी । पूजा करती वरी पुष्पपत्रें ॥१॥

धाउनी गळां पाले माळा त्या वाहाती । गजरें नाचती पुढें येक ॥२॥

टिरीया माडिया वाजविती पाय । हरुषें नाचताहे देवराया ॥३॥

ऐसें नित्यानित्य क्रीडा ते करिती । देव ते पाहाती विमानीं तें ॥४॥

म्हणताती देव वंचलों या सुखा । एका जनार्दनीं देखा गोवियलें ॥५॥

२४०

देवा परिस उदार । भक्त जाणा निर्धार ॥१॥

याजसाठीं धावें पाठीं । देत लंगोटीं आपुली ॥२॥

आपण दिगंबरची असे । भक्त वस्त्र भूषणें सौरसें ॥३॥

म्हणोनि भक्ताचा अंकित । एका जनार्दनीं तिष्ठत ॥४॥

२४१

देव भक्त दोनी करिताती काला । तयांच्या सुखाला वर्णी कवण ॥१॥

धन्य भाग्य त्यांचे गोकुळ जनांचें । ठेवणें सदाशिवाचें खेळतसे ॥२॥

उच्छिष्ट तें काय खाय तयाचेनी होतें । नाहींकंटाळत तयालागीं ॥३॥

एका जनार्दनीं भक्तांची आवडी । वाढवीत गोडी नित्य नवी ॥४॥

२४२

नित्य तो सोहळा करिताती सुरवर विचार पहावयाला देव येतो ॥१॥

अंतरी सुरवर विचार करिती । काला श्रीपती करित स्वयें ॥२॥

उच्छिष्ट प्रसाद सेवुम धणीवरी । मत्स्यरुप निर्धारी घेती सर्व ॥३॥

एका जनार्दनीं जाणतसे खुण । म्हणोनि विंदान आरंभिलें ॥४॥

२४३

गोविंयेंलें देवें आम्हांसी अभिमानें । नामरुप पेणें अंतरलों ॥१॥

करिती विचार इंद्रादी देव । हें सुखवैभव न मिळे आम्हां ॥२॥

शेष उष्टावळी मिळतां आम्हांसी । पावन जन्मासी होऊं आम्ही ॥३॥

ऐसा विचार करुनियां देव । मत्स्यरुप सर्व धरिताती ॥४॥

गोपाळासी सांगे वैकुंठीचा रावो । आजी नवलावो तुम्ही करा ॥५॥

कवळ खाउनी हात टिरी पुसा । यमुनें सहसा जाऊं नका ॥६॥

कां तो सांगे हरी न कळे तयासीं । एका जनार्दनासी गुज पुसे ॥७॥

२४४

गडियासी सांगे वैकुंठीचा राव । आजीं आला भेवो यमुनेंत ॥१॥

जीवनालागीं तेथें कोण्ही पै न जावें । बाऊ आला आहे तया ठायीं ॥२॥

तयांचे बालेणें लागे सर्वा गोड । म्हणोनि धरिती चाड संवगडे ॥३॥

एका जनार्दनींऐकोनि वचन । पढती वचन पेंदा बोले ॥४॥

२४५

गोपाळ म्हणती कान्हया कृष्नातें । आजी यमुनेचे जळ वर्जा कां जी ॥१॥

हरी म्हणे तयातें तेथें बाऊ आला । म्हणोनि तया स्थळा नवजावें ॥२॥

ऐकोनियां पेंदा नाचतो दुपांडी । गदियांची मादि सवें घेत ॥३॥

बाऊ पहावया गडे हो अवघे चला । या कृष्णबोला राहुं नका ॥४॥

एका मागें एक गडी ते निघाले । एका जनार्दनीं आले यमुनेटीं ॥५॥

२४६

नव लक्ष गोपाळ यमुनेतटीं । उभे राहुनी दृष्टी पाहताती ॥१॥

खल्लाळाचा शब्द कानीं तो ऐकिला । पेंदा पुढें झाला सरसाउनी ॥२॥

पेंदा म्हणे गडिया आपणा पाहुनी यमुना । हुंबरी घेती जाणा पहा पहा ॥३॥

एका जनार्दनीं पाहुनिया देव । करितां उपाव नवलाचा ॥४॥

२४७

आजी कांहो कृष्ण वर्जिली यमुना ।बाऊ तो जाणा कोठोनि आला ॥१॥

कैसा आहे बाहु पाहिन तयातें । म्हणोनि त्वरित उठिलासे ॥२॥

वारितां वारितां पेंदा पै गेला । पहातसे उगला यमुनेंत ॥३॥

बाऊ तो न दिसे कोठें खल्लाळ वाजत । पेंदा तया म्हणत क्रोधयुक्त ॥४॥

म्हणतसे पेंदा यमुनेसी जाण । स्त्री तूं होऊन हुंबरी घेसी ॥५॥

मी कृष्णदास घेसी तुं हुबरी । तुज निर्धारी बळ बहु ॥६॥

मी काय निर्बळ घेसी तुं हुबरी । आतांची निर्धारी पाहें माझें ॥७॥

म्हणोनियां पेंदा तेथेंची बैसला । हुबरीं तो तयाला घालीतसे ॥८॥

पेंदा कां नये काय जाहलें त्याला । कृष्णें पाठविला दुजा एक ॥९॥

तोही मीनला तयांसी तत्काळ । गडी तों सकळ आलें तेथें ॥१०॥

उरलेसे दोघे कृष्ण आणि राम । गुंतलें सकाम गडी तेथें ॥११॥

काय जाहलें म्हणोनि आले उभयंता । पाहुनी तत्त्वतां हांसताती ॥१२॥

सावध करितां न होती सावध । लागलासे छंद घुमरीचा ॥१३॥

एका जनार्दनीं कौतुकें कान्हया । आली असे दया भक्तांची ते ॥१४॥

२४८

गुडघेमेटाइ बैसले तोंडी खरस आलें । ते असे देखिले रामकृष्णें ॥१॥

मोहरी काढोनि लावियली मुखा । नांदे तिहीं लोकां मोहियलें ॥२॥

तयांमध्ये म्हणे गडे हो ऐका । पळालीसे देखा भिउनी तुम्हां ॥३॥

मोहियलें मन सर्वांचे भावें । एका जनार्दनीं देवें नवल केलें ॥४॥

२४९

पाहुनियां हरी गोपाळांचे चोज । म्हणे येणें तो निर्वाणीचें निज मांडियले ॥१॥

मेठा खुंटीं येउनी हुंबरी घालिती । खर तोंडाप्रती येती जाहली ॥२॥

कळवळला देव जाहालासे घाबरा । मुरली अधरा लावियेली ॥३॥

मुरलीस्‍वरे चराचरी नाद तो भरला । तेणें स्थिर झाला पवनवेंगीं ॥४॥

यमुनाहि शांत झाली तेच क्षणीं । म्हणे चक्रपाणी सावध व्हा रे ॥५॥

पेंदीयानें तो शब्द ऐकिला कानीं । एका जनार्दनीं स्थिर झाला ॥६॥

२५०

ऐकतां तो नाद मोहिलेसे मन । न कळे विंदान तिहीं लोकां ॥१॥

सावध हो उनी गडी ते पहाती । स्थिर पई होती यमुना ते ॥२॥

एकाजनार्दनीं ऐसा दासाचा कळवळा । म्हणोनि भक्तलळा पाळितसे ॥३॥

२५१

येवोनि गोपाळ कृष्णासी बोलतीं । यमुनेचा बाऊ पळाला वो श्रीपती ॥१॥

धन्य बळीया आम्हीं की वो त्रिभुवनी । धन्य धन्य कृष्णा म्हणोनि नाचती अवनी ॥२॥

एका जनार्दनीं ऐकोनी तयांचे बोल । आनंदे गोपाळ तयाशीं खेळे ॥३॥

२५२

पेंदा म्हणे देवा बाऊ तो पळाला । आमुचे भेणेम गेला देशोधडी ॥१॥

देव म्हणे गोपाळ धन्य तुम्हीं बळी । पळविला बळी बाऊ तुम्हीं ॥२॥

ऐसें समाधान करी मनमोहन । एका जनार्दनीं चरणीं लागे ॥३॥

२५३

वाऊगे तें वायां । कुंथाकुंथी खेळावया ॥१॥

हा खेळ नोहेरे बरा । गाई आधी ते आवरा ॥२॥

करा आपुले स्वाधीन तेणें तुटेल बंधन ॥३॥

एका गुंतूं वायां । एका जनार्दनीं लागे पायां ॥४॥

२५४

खेळतां सांवळा गडियांसी म्हणे । खेळ तो पुरे गाई जमा करणें ॥१॥

आपुलाल्या आपण वळाव्या गाई । नवल तो तेणें खेळ सांडावया भाई ॥२॥

धांवती संवगडी पाठोंपाठ लवलाह्मा । गुंतल्या त्या गाई वळती न येती वळाया ॥३॥

येवोनि दीन मुख करिती हरिपुढें । एका जनार्दनीं तया पाहतां प्रेम चढें ॥४॥

२५५

गोपाळ म्हणती कान्हा । सांभाळीं आपुल्या गोधळा ।

पळतां सैराट धांवती राना । गेल्या ठेल्या त्या तुम्हीं जाणां ॥१॥

कान्होबा पुरे पुरे तुझी गडी । आम्हा गाईनें केली ओढाओढी ॥धृ॥

तूं बैससी टेकावरी । आम्हीं श्रमतों वेरझारीं ।

ऐसें कैसें तुझें मुरारी । आपुलीं गोधनें जतन करीं ॥२॥

तुझ्या न लगती आम्हां गाई । तुझी संगती पुरे भाई ।

जरी कोपेल तुझी आई । तरी करील आमचें काई रे ॥३॥

तुझी गोधनें सैराटें । दाहीं पळतां दाही वाटे ।

वळितां कष्ट होताती मोठे । ठेचा लागुनी फुटली । बोटें ॥४॥

पैल श्रवणीं पाहे गाये । ते साद होये तिकडे जाये ।

उभी क्षणभरीं न राहे । वळितां जाती आमुचे पाय ॥५॥

पैल सावळीं डोळे सुटी । देखोनि धांवे हिरवटी ।

वळीतां धाप न साहे पोटीं । ती तु सांभाळी जगजेठी ॥६॥

पैले हुंगी कैसा सुजाण । स्वाद घे परी न खाये तृण ।

इसी हिंडवया थोडकें रान । वळीतां जाती आमुचे प्राण ॥७॥

पैल चोरटी रसाळ रंगी । कळप सांडोनी वाढे वेगीं ।

वळितां न वळे ती आम्हालांगीं । तुझी संगत नको वेंगीं ॥८॥

पैल सर्वांग सुकुमार मोठी । चहूंकडे ती धांवत खोटीं ।

मऊ रान देखोनियां अंग लोटी । तिसी वळितं जालों हिंपुटी ॥९॥

पैल लोभिष्ट हुंबरे कैशी । उगा न राहे हुंबरे द्वेषी ।

वळीतसं न वळे ती आम्हांसी । ती तु सांभाळी हृषीकेशी ॥१०॥

पैल हाताळ वोढाळ येकी । तेणे पाते गुड हाकी ।

ऐशी खट्याळ नाहीं आणिका । वळितां वळित्या घेती निकी ॥११॥

पैल पाय करिती भारी । उभी न राहे क्षणभरीं ।

वळतां शिणलों बहु मुरारी । तें तुं आपुलें जतन करीं ॥१२॥

पैल पोटफुगी खादाड । कैशी खाउनी हागे बाड ।

धुतां कधींच नव्हे धड । तुझीं गोधने न लगती गोड ॥१३॥

पैल मुतरीं मुंजी लांडी । कैशी सांचलीं घेत होडी ।

धांवे जेथें गोड लागे तोंडीं । वळतां पडती आमुची मुरकुंडी ॥१४॥

पैल मनमोहन सुंदर । कोणें काळी नव्हें स्थिर ।

इसी हिंदावया थोर वावर । हांव धरुनी धावती फार ॥१५॥

ऐसी गोधनें आमुच्या माथां । घालूं पहातोसी अनंता ।

एका जनार्दनीं विनवितं कृपा आली आलिंगी निजभक्ता ॥१६॥

२५६

काकुलते गोपाळ म्हणती रे कान्हया । गाई न येती माघारी कोन बळी कासया ॥१॥

आमुची खुंटली गति आवरीं तुं हरी । तुजवांचुनी कोण रेखा आमुचा कैवारी ॥२॥

नको वेरझारा पुरे आतां हरी । एका जनार्दनीं ऐशी करुणा करी ॥३॥

२५७

गडियांचे उत्तर ऐकोनी सांवळा वेधियलें मन तटस्थ सकळां ॥१॥

घेउनी मोहरीं गाई पाचारी सकळां । नवल तें जाहलें गोपाळा सकळां ॥२॥

नको वेरझारा पुरे आतां हरी । एका जनार्दनीं ऐशी करुना करी ॥३॥

एका जनार्दनी विश्वांचा निवासी । गाई आणि गोपाळां वेधिला सर्वासी ॥४॥

२५८

भक्तांसी सान न धरीच मान । खाय भाजीपान भाविकांचें ॥१॥

उच्छिष्टांची आस धरुनिया जीवीं । गोकुळीं तें दावी चोज सर्व ॥२॥

खेळे विटिदांडुं हमामा हुंबरी । वाजवी मोहरी सवंगडियासी ॥३॥

एका जनार्दनीं भक्तांचा अंकित । म्हणोनि तिष्ठत उभा असे ॥४॥

२५९

काळे गोरे एकापुढें एक । धांवताती बिदो बिदीं देख ।

अलक्ष लक्ष्या नये सम्यक । तो नंदनंदन त्रिभुवननायक गे माय ॥१॥

गाईवत्स नेताती वनां । गोपाळ म्हणती अरे कान्हा ।

जो नये वेदा अनुमाना । ज्यासी चतुरानन ध्यानीं ध्यातसे ॥२॥

जें योगिजनांचे ध्येय ध्यान । ज्याकरणें अष्टांग योगसाधन ।

तयांसि नोहे कधीं दृश्यमान । तो गौळ्यांचें उच्छिष्ट खाय जाण गे माय ॥३॥

एका जनार्दनीं व्यापक । सर्वां ठायीं समसमान देख ।

अरिमित्रां देणें ज्यांचे एक । तो हा नायक वैकुठींचा ॥४॥

२६०

कृष्ण देखतांचि गेलें । शेखीं बुडविली महिमान ॥१॥

भली नव्हें हे कृष्णगती । सखे पळविलें सांगाती ॥२॥

मायेचा करविला बंदु । शमशमादि पळविलें बंधु ॥३॥

द्रष्टा दृश्य आदि दर्शन । तिन्हीं सांडिलें पुसुन ॥४॥

ब्रह्माहमास्मि शुद्ध जाण । तेथील शून्य केला अभिमान ॥५॥

एका जनार्दनाची प्राप्ती । ज्ञान अज्ञान हारपती ॥६॥

२६१

करुनियां काला सर्व आले गोकूळीं । गोपाळांसहित गाईवत्स सकळीं ॥१॥

वोवाळिती श्रीमुख कुर्वडी करिती । रामकृष्णातें सर्व वोवाळिती ॥२॥

जाहला जयजयकार आनंद सकळां । एका जनार्दनीं धणी पाहतां डोळां ॥३॥

२६२

जाहला अस्तमान आले गोकूळां । वोवाळिती आरत्या गोपिका बाळां ॥१॥

जाती सवंगंडी आपुलाले घरां । राकाकृष्ण दोघे आले मंदिरां ॥२॥

नानापरीचीं पक्कान्नें वाढिती भोजना । यशोदा रोहिणी राम आणि कृष्णा ॥३॥

एका जनार्दनीं पहुडले देव । गोकुळामाजीं दावी ऐसें लाघव ॥४॥

२६३

अस्तमान जालिया ग्रामांत परतले । गोपाळ ते गेले घरोघरीं ॥१॥

आपुलिया गृहीं रामकृष्ण आले । यशोदेनें केलें निंबलोण ॥२॥

षड्रस पक्वान्नीं विस्तारिलें ताट । जेविती वैकुंठ नंदासवें ॥३॥

नंदासवें जेवीं वैकुंठीचा हरी । ब्रह्मादिक सरी न पावती ज्यांची ॥४॥

एका जनार्दनीं ऐसी लीला खेळे । परब्रह्मा सांवळें कृष्णरुप ॥५॥

 

श्रीसंतएकनाथ गाथा - भाग पहिला

Shivam
Chapters
मंगलाचरण - अभंग १ ते ४
बाळक्रीडा - अभंग ५ ते १२
श्रीकृष्ण प्रगटला - अभंग १३ ते १६
गर्गाचार्य - अभंग १७
श्रीकृष्ण आळ - अभंग १८ ते १९
विश्वरुप - अभंग २० ते २२
चौर्यकर्म - अभंग २३ ते २७
गौळणीं - अभंह २८ ते ३०
श्रीकृष्ण विंदान - अभंग ३१ ते ४२
वेणी - अभंग ४३ ते ४७
गार्‍हाणीं - अभंग ४८ ते ७७
राधाविलास - अभंग ७८ ते १०२
श्रीकृष्णाचा वेध - अभंग १०३ ते ११८
विरहावस्था - अभंग ११९ ते १३८
वनक्रीडा - अभंग १३९ ते १४७
मुरली - अभंग १४८ ते १६५
रासक्रीडा - अभंग १६६ ते १७३
दळण - अभंग १७४ ते १७५
कांडण - अभंग १७६
पिंगा - अभंग १७७ ते १७८
फुगडी - अभंग १७९
गोपांचे खेळ - अभंग १८० ते १८१
टिपरी - अभंग १८२ ते १८३
विटीदांडु - अभंग १८४ ते १८८
चेंडूफळी - अभंग १८९ ते १९०
लगोरी - अभंग १९१ ते १९२
भोंवरा - अभंग १९३ ते १९४
लपंडाई - अभंग १९५ ते १९६
सुरकांडी - अभंग १९७
वावडी - अभंग १९८
एकीबेकी - अभंग १९९ ते २०१
पटपट सांवली - अभंग २०२
झोंबी - अभंग २०३
चिकाटी - अभंग २०४
उमान - अभंग २०५
हमामा - अभंग २०६ ते २१२
हमामाहुंबरी - अभंग २१३ ते २१७
हुतुतु - अभंग २१८ ते २३१
काला - अभंग २३२ ते २६३
गौळणींचा आकांत - अभंग २६४
गौळणींची धांदल - अभंग २६५
उद्धवास आज्ञा - अभंग २६६
देवकी बंधमुक्तता - अभंग २६७ ते १७१
श्रीकृष्णमाहात्म्य - अभंग २७२ ते ३१७
पंढरी माहात्म्य - अभंग ३१८ ते ३३०
पंढरी माहात्म्य - अभंग ३३१ ते ३४०
पंढरी माहात्म्य - अभंग ३४१ ते ३५०
पंढरी माहात्म्य - अभंग ३५१ ते ३६०
पंढरी माहात्म्य - अभंग ३६१ ते ३७०
पंढरी माहात्म्य - अभंग ३७१ ते ३८०
पंढरी माहात्म्य - अभंग ३८१ ते ३९०
पंढरी माहात्म्य - अभंग ३९१ ते ४००
पंढरी माहात्म्य - अभंग ४०१ ते ४१०
पंढरी माहात्म्य - अभंग ४११ ते ४२०
पंढरी माहात्म्य - अभंग ४२१ ते ४३०
पंढरी माहात्म्य - अभंग ४३१ ते ४४०
पंढरी माहात्म्य - अभंग ४४१ ते ४५०
पंढरी माहात्म्य - अभंग ४५१ ते ४६०
पंढरी माहात्म्य - अभंग ४६१ ते ४७०
पंढरी माहात्म्य - अभंग ४७१ ते ४७९
विठ्ठलमाहात्म्य - अभंग ४८० ते ४९०
विठ्ठलमाहात्म्य - अभंग ४९१ ते ५००
विठ्ठलमाहात्म्य - अभंग ५०० ते ५१०
विठ्ठलमाहात्म्य - अभंग ५११ ते ५२०
विठ्ठलमाहात्म्य - अभंग ५२१ ते ५३०
विठ्ठलमाहात्म्य - अभंग ५३१ ते ५४०
विठ्ठलमाहात्म्य - अभंग ५४१ ते ५५०
विठ्ठलमाहात्म्य - अभंग ५५१ ते ५६०
विठ्ठलमाहात्म्य - अभंग ५६१ ते ५७०
विठ्ठलमाहात्म्य - अभंग ५७१ ते ५८०
विठ्ठलमाहात्म्य - अभंग ५८१ ते ५९०
विठ्ठलमाहात्म्य - अभंग ५९१ ते ६००
विठ्ठलमाहात्म्य - अभंग ६०१ ते ६१०
विठ्ठलमाहात्म्य - अभंग ६११ ते ६२०
विठ्ठलमाहात्म्य - अभंग ६२१ ते ६३०
विठ्ठलमाहात्म्य - अभंग ६३१ ते ६४०
विठ्ठलमाहात्म्य - अभंग ६४१ ते ६५०
विठ्ठलमाहात्म्य - अभंग ६५१ ते ६६०
विठ्ठलमाहात्म्य - अभंग ६६१ ते ६६६
विठ्ठलनाममहिमा - अभंग ६६७ ते ६८०
विठ्ठलनाममहिमा - अभंग ६८१ ते ६९०
विठ्ठलनाममहिमा - अभंग ६९१ ते ७००
विठ्ठलनाममहिमा - अभंग ७०१ ते ७१०
विठ्ठलनाममहिमा - अभंग ७११ ते ७२३
रामनाममहिमा - अभंग ७२४ ते ७४०
रामनाममहिमा - अभंग ७४१ ते ७५०
रामनाममहिमा - अभंग ७५१ ते ७६०
रामनाममहिमा - अभंग ७६१ ते ७७०
रामनाममहिमा - अभंग ७७१ ते ७८०
रामनाममहिमा - अभंग ७८१ ते ७९०
रामनाममहिमा - अभंग ७९१ ते ८००
रामनाममहिमा - अभंग ८०१ ते ८१०
रामनाममहिमा - अभंग ८११ ते ८२०
रामनाममहिमा - अभंग ८२१ ते ८३०
रामनाममहिमा - अभंग ८३१ ते ८४०
रामनाममहिमा - अभंग ८४१ ते ८५०
रामनाममहिमा - अभंग ८५१ ते ८६०
रामनाममहिमा - अभंग ८६१ ते ८७०
रामनाममहिमा - अभंग ८७१ ते ८८०
रामनाममहिमा - अभंग ८८१ ते ८९०
रामनाममहिमा - अभंग ८९१ ते ९००
रामनाममहिमा - अभंग ९०१ ते ९१०
रामचरित्र - अभंग ९११ ते ९२५
सीता मंदोदरी संवाद - अभंग ९२६
मंदोदरी प्रश्न - अभंग ९२७ ते ९२८
सीता उत्तर - अभंग ९२९ ते ९३१
राम रावण युद्ध - अभंग ९३२ ते ९३३
भिल्लिण - अभंग ९३४
सीताशुद्धी - अभंग ९३५
पदप्राप्ति - अभंग ९३६
राम सहवास - अभंग ९३७ ते ९४४
शिवमाहात्म्य - अभंग ९४५ ते ९८८
हरिहर ऐक्य - अभंग ९८९ ते १००७
दत्तनाममहिमा - अभंग १००८ ते १०५५
दत्तमानसपूजा - अभंग १०५६ ते १०७०
हरिनाममहिमा - अभंग १०७१ ते १११९
हरिपाठ - अभंग ११२० ते ११४४
चिंतनमहिमा - अभंग ११४५ ते ११६१
नाममहिमा - अभंग ११६२ ते ११८०
नाममहिमा - अभंग ११८१ ते १२००
नाममहिमा - अभंग १२०१ ते १२२०
नाममहिमा - अभंग १२२१ ते १२४०
नाममहिमा - अभंग १२४१ ते १२६०
नाममहिमा - अभंग १२६१ ते १२७२
नामपाठ - अभंग १२७३ ते १२८१
नामपाठफल - अभंग १२८२ ते १३२३
नामपाठमार्ग - अभंग १३२४ ते १३५०
नामपाठमार्ग - अभंग १३५१ ते १३७३
नामपाठ - अभंग १३७४ ते १३९०
नामपाठ - अभंग १३९१ ते १४१०
नामपाठ - अभंग १४११ ते १४३०
नामपाठ - अभंग १४३१ ते १४५०
नामपाठ - अभंग १४५१ ते १४७०
नामपाठ - अभंग १४७१ ते १४९०
नामपाठ - अभंग १४९१ ते १५१०
नामपाठ - अभंग १५११ ते १५३०
नामपाठ - अभंग १५३१ ते १५५०
नामपाठ - अभंग १५५१ ते १५७०
नामपाठ - अभंग १५७१ ते १५९०
नामपाठ - अभंग १५९१ ते १६१०
नामपाठ - अभंग १६११ ते १६३०
नामपाठ - अभंग १६३१ ते १६५०
नामपाठ - अभंग १६५१ ते १६७०
नामपाठ - अभंग १६७१ ते १६९०
नामपाठ - अभंग १६९१ ते १७१०
नामपाठ - अभंग १७११ ते १७३०
नामपाठ - अभंग १७३१ ते १७५०
नामपाठ - अभंग १७५१ ते १७७०
नामपाठ - अभंग १७७१ ते १७९१
सद्गुरुमहिमा - अभंग १७९२ ते १८००
सद्गुरुमहिमा - अभंग १८०१ ते १८२०
सद्गुरुमहिमा - अभंग १८२१ ते १८४०
सद्गुरुमहिमा - अभंग १८४१ ते १८६०
सद्गुरुमहिमा - अभंग १८६१ ते १८८८
गुरुपरंपरा - अभंग १८८९ ते १९००