Android app on Google Play iPhone app Download from Windows Store

 

क्रीडाखंड अध्याय २३

श्रीगणेशाय नमः । श्रीसरस्वत्यै नमः । श्रीगुरुभ्यो नमः ॥ श्रीक्षेत्रपालाय नमः ।

जयजयाजी मयुरेशा । भक्तपालका रे जगदीशा ।

चराचरा अवनीशा । पुरवी आशा माझी तूं ॥१॥

पूर्वाध्याईं कथा मधुर । कद्रुपुत्रातें मयुरेश्वर ।

सोडवोनी अघासुर । वधोन आला निजगृहीं ॥२॥

पुढें जाहली काय कथा । दशम वर्ष जगन्नाथा ।

महोत्साहें प्राप्त होतां । काय करी पराक्रम ॥३॥

कश्यपादी ऋषिसमस्त । भविष्यार्थ जाणोन त्वरित ।

त्यांहीं येऊनि ऊमाकांत । वंदियेला तेधवां ॥४॥

ऋषि ह्मणती पयःफेनधवला । तुवां जावें हो अन्यस्थळा ।

मयुरेशास्तव अरिष्टमाळा । सदां येती आम्हांवरी ॥५॥

तुम्हास राहणें असेल येथें । आम्ही जाऊं आणिक पंथें ।

निर्भय स्थळ असेल जेथें । राहूं तेथें सर्वज्ञा ॥६॥

ऐकोन त्याचें ऐसें वचन । कृपेनें द्रवला त्रिलोचन ।

कृपें मृडानीमनोरंजन । अभयवचन देत तयां ॥७॥

शिव म्हणे ऋषिलागीं । आजवर होतों तुमचे संगीं ।

तेणें सुख जाहलें मजलागीं । तें वर्णिलें न जाय हो ॥८॥

तुम्ही असावें येथें सुखें । आम्ही जाऊ येथून हरिखें ।

शिव म्हणे नगजे सखे । कर गे तयारी गमनाचि ॥९॥

नंदीवरी आरुढला । अग्री घेतली हिमनगबाळा ।

तिचे अंकी मयूरेश भला । सुत शोभला अत्यंत ॥१०॥

लागले वाद्यांचे गजर । भोंवते चालती गणभार ।

ढाळिती शिवावरी चामर । माथां छत्रें धरिलीं त्याहीं ॥११॥

दक्षिणाभिमुख शिव चालिला । तंव तिकडून कमलासुर पातला ।

तेणें कोल्हाळ बहुत केला । सकळ दळासहित पैं ॥१२॥

द्वादशक्षोणी दैत्यसेना । करिताहेत बहु गर्जना ।

ऋषि म्हणती गौरीरंजना । कसा नंदना रक्षिशील ॥१३॥

ऐकोन त्याचें ऐसें वचन । मयुरेश बोले तेव्हां गर्जुन ।

शंभु असतां विद्यमान । काय कमलानें करावें ॥१४॥

पार्वतीचे अंकाखालीं । मयुरेशें उडी टांकली ।

शिरे ठेवोनी पादकमळीं । विनयें बोली बोलतसे ॥१५॥
तुझें प्रसादें सर्वेश्वरा । आतां संव्हारीन असुरा ।

शिव म्हणें रे कुमरा । बरा बरा शब्द तुझा ॥१६॥

घेउनियां प्रमथगण । बा उत्साहें करी रण ।

घेशील कमलासुराचा प्राण । विजयी होउनी येशील रे ॥१७॥

माथां स्पर्शोन वरद करीं । त्रिशूल देऊनियां मदनारी ।

प्रमथातें आज्ञा करी। करा तयारी युद्धाची ॥१८॥

मयूरारुढ मयुरेश्वर । होवोनि फुंकी शंख थोर ।

दुमदुमिलें दिशा अंबर । मही थरथर कांपतसे ॥१९॥

त्याचे ऐकतां शंखनादाशी । विरश्री चढली शिवगणाशी ।

कंप संचरला मानशीं । असुराचे तेधवां ॥२०॥

रणवाद्यांची घाई लागली । दोनी दळे एकवटलीं ।

गगनी उसळली तेव्हां धुळी । गांठी पडली महावीरां ॥२१॥

वर्षती शस्त्रास्त्रसंभार । सिंहनादें गर्जती थोर ।

जाहला सेनेचा संव्हार । महावीर पडले रणीं ॥२२॥

कोणाचे तुटले चरण । कितीकांचे उडाले कर्ण ।

कितीक पावले वीर मरण । असुरगण संग्रामीं ॥२३॥

तुटलीं मनगटें वीरांची । कोणी तुटले अर्धेची ।

हारी पडली शिरांची । किरीटकुंडलासमवेत ॥२४॥

कोणाचे जाहले मस्तक भग्न । कोणाचें उदर गेलें फाटुन ।

जंघा पोटर्‍या विदारुन । वीर पडले असंख्यात ॥२५॥

रणांतून उडाला धुरोळा । तो आच्छादी सूर्यमंडळा ।

तेणें अंधकार दाटला । कोणी कोणा नोळखती ॥२६॥

स्वामीची नामें पुसोनियां । मग हाणिती निष्ठुरघायां ।

पर रथ टांकिती मोडोनियां । भिडताती अति निकुरें ॥२७॥

रणीं मांडली झोंट धरणी । पडल्या गजतुरंगाच्या श्रेणी ।

अंबर झाकुळलें बाणी । राक्षसगणीं हाहाःकार ॥२८॥

गुणेशबळें सुरगण । राक्षसाचे घेती प्राण ।

ऐसें पाहतां असुर दारुण । अंतःकरणीं क्षोभला ॥२९॥

चाप सज्जऊनियां वेगीं । कवच बांधलें अभेद अंगीं ।

विक्राळ हाका तयाप्रंसगीं । मारोनि जगीं कंप करी ॥३०॥

म्हणे मजसीं युद्ध करी । ऐसा वीर कोण महीवरी ।

हा एकाकीं अवसरी । बरोबरी करीन म्हणे ॥३१॥

तशांत हा जगदीश्वर । उतरावया भूभार ।

प्रगटोन करी संव्हार । असुरांचा तेधवां ॥३२॥

दाढा खावोन करकरां । अमित सोडी तेव्हां शरां ।

तेणें जाहली पीडा वीरां । गुणेशाचें तेधवां ॥३३॥

कमलासुराचे तिखट बाण । तेणें माघारले सुरगण ।

हें पाहोनियां गजकर्ण । निजरुप दारुण प्रगट करी ॥३४॥

घेऊनियां चाप हातीं । शरजाल मोकली गणपती ।

तेणें पडल्या असुरपंक्ती । पुढें गती न धरती ते ॥३५॥

सिंहनाद करी जेव्हां । असुर मूर्च्छित पडती तेव्हां ।

कोरडी पडोनियां जिव्हा । प्राण सोडिती रणांगणीं ॥३६॥

पाहतां गुणेशाचा प्रताप । कमलासुराचे हृदयीं ताप ।

संचरोनी राक्षसाधीप । धरोनि साक्षेप अस्त्र योजी ॥३७॥

सर्पास्त्र सोडिलें कमलासुरें । पन्नगीं प्रमथ केले घाबरे ।

हें पाहतां नगजाकुमरें । गरुडास्त्र त्वरें सोडियेलें ॥३८॥

गरुड येऊनियां अनेक । सर्प भक्षिती एकएक ।

क्रोधें संतप्त दैत्यनायक । सोडी सायक सहस्त्रशा ॥३९॥

मयुरेशें काय केलें । तेणें चक्रास्त्र अभिमंत्रिलें ।

दैत्यचमूवरी सोडिलें । संव्हारिलें दैत्यगण ॥४०॥

असुर जाहले छिन्नभिन्न । जानूजंघा गेल्या तुटोन ।

कितीकांचे नासीक कान । केलें खंडण चक्रानें ॥४१॥

वाहती शोणिताचे पुर । रणीं कबंध नाचती अपार ।

गुणेशें पाहतां मेले वीर । जाहला उद्धार तयांचा ॥४२॥

वीर मरती रणांगणीं । त्यातें वरोनी अप्सरागणी ।

नेऊनियां नाकस्थानीं । भोगिती मानिनी तयातें ॥४३॥

असुरांचा संव्हार जाहला । तेणें दैत्येंद्र प्रज्वाळला ।

निबिडबाण तेव्हां वर्षला । तेणें पडला अंधकार ॥४४॥

जाहला प्रमथांचा संव्हार । पाहतां क्षोभला मयूरेश्वर ।

करोनियां सायकमार । तोडिले शर तयाचे ॥४५॥

असुरनाथ तुरंगावरी । बैसोनियां युद्ध करी ।

गुणेश सायकें अश्व मारी । असुर अंबरीं उडाला ॥४६॥

गर्जोनियां असुर बोले । तुवां माझे अश्व मारिले ।

आतां मोर सांभाळी आपले । माझें आलें शरजाल ॥४७॥

करोन चापाचा ठणत्कार । वरोनि सोडी असुर शर ।

तेणें प्रमथांचा संहार । होता जाहला बहुसाल पै ॥४८॥

कमलासुरें बाणघातें । विव्हल केलें मयूरातें ।

गुणेशें उतरोनि खालतें । पाश करातें वसवीतसे ॥४९॥

गुणेशे पाश फिरविले । तेव्हां चराचर कांपूं लागलें ।

विमानें घेऊनियां पळाले । अमरगण तेधवां ॥५०॥

पाश टांकोनियां खडतर । त्यांत गोविले तेणें असुर ।

जाहला तयांचा संहार । कमलासुर सांपडला ॥५१॥

कंठदेशीं पाश पडतां । दानव आचरे कृत्रिमता ।

रुपांतर धरोनि तत्वता । उंचावल बहुसाल ॥५२॥

मस्तकें आच्छादोन रवीमंडळ । मुखें गर्जना करी विक्राळ ।

तो शब्द ऐकतां तत्काळ । गर्भपतन जाहले ॥५३॥

मयुरेशास ह्मणे कमलासुर । तूं तव तान्हा अंबाकुमर ।

बाळकांशीं क्रीडा कर । सेवीं सत्वर मातृकुचा ॥५४॥

पळोन वेगें जाय आतां । व्यर्थ मरु नको गौरीसुता ।

जय न येगा मज देखतां । तुझी माता रडेल पैं ॥५५॥

मी क्षोभतां कमलासुर । उभा राहेल कोण समोर ।

मुष्टिघाते नगाचा चूर । मी करणार बलाढयपणें ॥५६॥

पायें रगडितो अवनीतळ । शेषाचें खचले तेव्हां बळ ।

नखाग्रें उडवीन शिरकमळ । मागें पळ आतांची ॥५७॥

ऐकतां खळाचे बोल निष्ठुर । त्याशी म्हणे नगजाकुमर ।

माझे दृष्टी तूं पामर । गाढा वीर नव्हेस रणीं ॥५८॥

चावट वलगना किती करिशी । पुढें स्थीर राहे कर युद्धाशी ।

हुंकारमात्रें त्रिभुवनाशी । विलयाशी पाववीन रे ॥५९॥

ऐकोन मयुरेशाचें ऐसें वचन । क्रोधें दैत्य रक्तलोचन ।

शर सोडी वेगेंकरुन । पाहून तोषला गुणाग्रणी ॥६०॥

दाविली विराटरुपाची स्थिती । कमलासुर पाहे सभोंवती ।

जिकडे तिकडे मयुरेश मूर्ती । पाहतां चित्ती घाबरला ॥६१॥

पळों लागला कमलासुर । त्याची शिखा गौरीकुमर ।

धरोनि पाडी उर्वीवर । धरीं धीर ह्मणे तया ॥६२॥

वीरवृत्तीच्या सांगशी गोष्टी रणीं पळशी । दाऊनि पाठी ।

दैत्य उघडोन पाहे दृष्टी । मूर्ती गोमटी एक दिसे ॥६३॥

मग हाका देऊनि विक्राल । युद्धास सर्सावला दैत्य सबळ ।

विनायकावरी बाणजाळ । घाली खळ तेधवां ॥६४॥

विनायकें सोडोनि शर । भेदिलें दानवाचें सर्व शरीर ।

महीतळीं पडतां रुधिर । होती असुर त्यापासुनी ॥६५॥

लक्षानुलक्ष कमलासुर । पाहून विस्मित आर्याकुमर ।

सिद्धिबुद्धी येउनी सत्वर । त्यांही उत्पन्न वीर केंले ॥६६॥

साडेतीनकोटी वीरश्रेणी । मयूरेशातें म्हणती तेक्षणी ।

क्षुधा लागली आम्हालागुनी । काय भक्षावें सांग आतां ॥६७॥

विनायक म्हणे तयांशी । सरक्त भक्षावें असुरांशी ।

ते विक्राळ तेजोराशी । खाती असुरांशीं तेधवां ॥६८॥

विनायकाचें शरधातें । पडतां रुधिर चाटती त्यातें ।

एकला देखोन कमलासुरातें । काय करिता जाहला ॥६९॥

खड्‌ग घेऊनि विनायक । तेणें तोडिला असुरनायक ।

शतखंडें पडतां देख । जाहले शंभर कमलासुर ॥७०॥

ते सोडिती शरजाळ । सिद्धिजपुरुष भक्षिलें सकळ ।

रणीं एकला उभा खळ । शरमार करितसे ॥७१॥

गुणेश तेव्हां परम क्षोभला । शिवदत्त शूल तेणें घेतला ।

भोवंडोनिया भिरकाविला । शब्द उठला दुःसहपणें ॥७२॥

तडकलें तेव्हां समुद्रजळ । कांपू लागला ब्रह्मांडगोळ ।

अवनी पाहे रसातळ । शेषें भाळ सर्साविलें ॥७३॥

आदिकूर्में पृष्ठी देउनी । तेव्हां सांवरिली मेदिनी ।

विमानें पळविलीं अमरानीं । प्रळय मनी भासे तयां ॥७४॥

शूळें कमलासुराचें शिर । छेदुनी केला त्याचा संहार ।

देव करिती जयजयकार । सुमन संभार वर्षोनियां ॥७५॥

उडालें असुराचें मस्तक । तें भिमा दक्षिणतटीं पडलें देख ।

कृष्णोत्तर तटाकि विनायक । युद्ध करिता जाहला ॥७६॥

जयवाद्यें वाजवित । मागें परतला अंबासुत ।

यशस्वी पुत्र ऐकतां अंबाकांत । आनंदभरित नाचतसे ॥७७॥

पुत्रेंकरिता शिवासी नमन । शंभू देऊनि आशीर्वचन ।

करी मस्तकाचें अवघ्राण । शर्करा दान करीतसे ॥७८॥

विनायकें निजजननी । पाहतां प्रेमाश्रू लोटती नयनीं ।

माता धांवत येउनी । पुत्रालागीं भेटली ॥७९॥

आडवा घेऊनि मांडीवरी । स्तनपान त्यातें करवी गौरी ।

स्तुती करितां मनुज अमरी । भक्तकैवारी तुष्टला ॥८०॥

मयुरेश्वराचेनि येतां । जाहला तेथें नगरनिर्मिता ।

विश्वकर्म्याची कर्तृत्वता । पाहतां विस्मित पुरंदर ॥८१॥

मयुरेशनामें दिव्य नगर । तेथेंच प्रमथ ऋषेश्वर ।

घेऊनियां शंकर । राहतां जाहला कौतुकें ॥८२॥

मग मीं जावोनियां तेथें । पूजोनियां स्तवीं गुणेशातें ।

विधि म्हणें पाराशरसुतातें । सम्यक चित्तें करोनियां ॥८३॥

तंव मायेचें पडोनि पटल । बुद्धि जाहली मोहें विव्हल ।

हा तव पार्वतीचा बाळ । मज मनासी योग्य नव्हें ॥८४॥

सृष्टीकर्ता मी परमेष्ठी । यास पूजितों कशासाठीं ।

म्हणोनि अदृश्य केली सृष्टी । त्यास हिंपुटी करावया ॥८५॥

गुणेश अवलोकून पाहे जंव । तंव दृश्य मावळलें सर्व ।

मग माझें कृत्य देवाधिदेव । समजता जाहला तेधवां ॥८६॥

अनंत ब्रह्मांडाचा नायक । लीला विग्रही विनायक ।

दाविता जाहला कौतुक । सृष्टी सकळिक उत्पन्न करी ॥८७॥

स्वर्गपातालमृत्युभुवन । देवराक्षस ऋषीजन ।

पूर्ववत जग करुन । करी क्रीडन बाळांसवें ॥८८॥
ऐशीं पाहतां सृष्टीरचना । अनुताप जाहला माझें मना ।

मग शरण मी गौरीनंदना । जाउनी चरणा धरियेलें ॥८९॥

तेणें नासाश्‍वासें आकर्षिलें । उदरामाजी नेउनी सोडिलें ।

तेथें माझें मन भुललें । अनंत ब्रह्मांडें अवलोकितां ॥९०॥

गळोन गेला अभिमान । मग मी स्तविला गजवदन ।

तेव्हां तेणें कृपा करुन । बाहेर काढोन टांकिलें मज ॥९१॥

मग मी चरणी ठेविला माथा । कृपा आली विश्वनाथा ।

गुणेश मज म्हणे सर्वथा । गर्व व्यथा धरुं नको ॥९२॥

माझे शिरीं वरदकर । ठेविता जाहला लंबोदर ।

आज्ञा घेऊनि सत्वर । निज मंदिरीं प्रवेशलों ॥९३॥

एकादश वर्षांचा आर्याकुमर । पराक्रम तेणें केला थोर ।

पुढें द्वादश संवत्सर । उत्साह थोर प्रवर्तला ॥९४॥

गौरी त्याचे जन्मदिवसीं । द्वादशाब्दीक उत्साहासि ।

करिती जाहली तेजोरासी । स्वपुत्रासीं शुभद जो ॥९५॥

भाद्रपद शुक्ल चतुर्थीस । करोनि मृन्मय मूर्तीस ।

उत्साहें पूजितां भक्तजनास । आनंदास न्यून नसे ॥९६॥

तंव तेथें दैत्य विश्वेदेव । धरोनियां भगद्भाव ।

श्रीमुद्रांकित काय सर्व । कंठीं माळा तुळशीच्या ॥९७॥

शंखचक्रगदापद्म । आयुधें धरिलीं तेणें उत्तम ।

जलपूरित कमंडलू परम । उमाधामीं प्रवेशला ॥९८॥

पाहोनि त्यातें शिवकामिनी । बैसविती जाहली त्यास आसनीं ।

पादप्रक्षाळुनी त्या जीवनीं । केली सदनीं पवित्रता ॥९९॥
यथा विधी पूजन केलें । मग तिणें पात्र वाढिलें ।

तयास भोजनालागीं बैसविलें । करीं घेतलें उदक तेणें ॥१००॥

करावें जव आपोशन । तंव ब्राह्मणाचें दुश्चित मन ।

अंबा विनवी तयालागुन । घ्या आपोशन विप्रवर्या ॥१॥

येरु म्हणे सर्व चुकलें । हरीचें दर्शन नाही केलें ।

मी आधीं उदक भक्षिलें । अंतर पडलें नेमास हो ॥२॥
अंबा म्हणे नेम जरीं । कां बैसलांत पात्रावरी ।

हें पिनाकीस कळेल जरीं । काय तरीं करील तो ॥३॥

जवळ बैसला होता गणपती । बोले तेव्हां विप्राप्रती ।

तुम्हीं अवलोकितां पार्वती । विष्णु दर्शन घडलें तुम्हां ॥४॥

जी आदिशक्ती जगन्माता । त्रिगुणात्मिका सौभाग्यसरिता ।

तिचें भावें दर्शन घेतां । आहे अनंता आल्हाद पैं ॥५॥

षड्रस अन्नें पात्र वाढिलें । तें तुवां टांकितां नाहीं चांगलें ।

ब्रह्मरुप अन्न भरिलें । वेद बोलले वैष्णववरा ॥६॥

येरु म्हणे विनायकास । मी तो आहें विष्णुचा दास ।

न घेतां त्याचे दर्शनास । कधीं अन्नास न भक्षीन मी ॥७॥

सर्वरुपी म्हणविसी आपणा । तरीं दाखवी त्याचे चरणा ।

आश्चर्य वाटे गजकर्णा । भाव पाहुनि तयाचा ॥८॥

गुणेश तेव्हां गुप्त जाहला । विष्णुरुपें प्रगटला ।

कटी रुळती तुळसीमाळा । दिव्य नेसला पीतांबर ॥९॥

शंखचक्रगदापद्म । करीं आयुधें शोभती उत्तम ।

भक्ताभिमानी पूर्णकाम गळयांत दाम मुक्तामय ॥११०॥

वक्षीं झळके कौस्तुभमणी । कुंडलें झळकती दिव्य कर्णीं ।

पादसंवाहन करी रमणी । समुद्रनंदिनी तेधवां ॥११॥

कोटिकंद रुपागळा । विश्वेदेवें देखिला सांवळा ।

मग उठोनियां उताविळा । पादकमळा घाली मिठी ॥१२॥

अष्टभावें होवोनि सद्गद । वारंवार नमी त्याचे पद ।

तयासी म्हणे तेव्हां मुकुंद । महत्प्रमोदा दाऊनियां ॥१३॥

तुजसाठीं भक्तसखया । क्षीराब्धी टाकोन या ठाया ।

आलों तुजला भेटावया । प्रेमभावें करोनि गा ॥१४॥

बाहू पसरोनि इंदिरारंजन । देत तयासी आलिंगन ।

तव तेथें शक्तिनंदन । करी अर्चन पराशर ॥१५॥

करुन मृन्मय गणेशमूर्ती । पूजा करुन करी स्तुती ।

प्रार्थना करितां तिजप्रती । जाहली चेतना मुनिवर्या ॥१६॥

हातीं होते मृन्मय मोदक । ते भक्षी मूर्ती देख ।

क्षणांत भासे गजमुख । क्षणांत विष्णुमुर्ती दिसे ॥१७॥

ऐसें पाहतां विश्वेदेव म्हणे । मृत्तिकाशन काय करणें ।

ऐकतां त्यास मूर्ती म्हणे । तुज कारणें हें न कळेच ॥१८॥

भावें अर्पिलें विष जरीं । आह्मास तें अमृतापरी ।

दांभिकें अमृत अर्पिलें तरीं । विषापरी देवास तें ॥१९॥

मुख्य देवासी भाव कारण । नोहे वश्य भावाविण ।

भावशून्य मानव जाण । तो देवासी आवडेना ॥१२०॥
मग मयुरेशे रुप प्रगटिलें । तयासि तेणें हातीं धरिलें ।

घरोघरीं फिरविलें । तेथें दाविलें अभेदपण ॥२१॥

घरोघरीं मृन्मयमूर्ती । करोनियां ऋषि पूजिती ।

क्षणांत दिसे मयूरेशाकृती । विष्णुमूर्ती क्षणांत पाहे ॥२२॥

विश्वेदेवास तेव्हां कळलें । पंचायतन एक भलें ।

एक असतां पांच भासले । यथामती जनासीं ॥२३॥

विश्वेदेव आज्ञा घेउनी । जाता जाहला स्वकीय सदनीं ।

विधि सांगे व्यासालागुनी । ऐके कथा रसाळ पुढें ॥२४॥

स्वस्ति श्रीगणेशप्रतापग्रंथ । श्रीगणेशपुराण संमत ।

क्रीडाखंड रसभरित । त्रयोविंशत्यध्याय गोड हा ॥२५॥अध्याय॥२३॥ओव्या॥१२५॥

अध्याय तेविसावा समाप्त

श्री गणेश प्रताप

भगवान दादा
Chapters
प्रस्तावना
अध्याय १
अध्याय २
अध्याय ३
अध्याय ४
अध्याय ५
अध्याय ६
अध्याय ७
अध्याय ८
अध्याय ९
अध्याय १०
अध्याय ११
अध्याय १२
अध्याय १३
अध्याय १४
अध्याय १५
अध्याय १६
अध्याय १७
अध्याय १८
अध्याय १९
अध्याय २०
अध्याय २१
अध्याय २२
क्रीडाखंड अध्याय ४
क्रीडाखंड अध्याय ५
क्रीडाखंड अध्याय ६
क्रीडाखंड अध्याय ७
क्रीडाखंड अध्याय ८
क्रीडाखंड अध्याय ९
क्रीडाखंड अध्याय १०
क्रीडाखंड अध्याय ११
क्रीडाखंड अध्याय १२
क्रीडाखंड अध्याय १३
क्रीडाखंड अध्याय १४
क्रीडाखंड अध्याय १५
क्रीडाखंड अध्याय १६
क्रीडाखंड अध्याय १७
क्रीडाखंड अध्याय १८
क्रीडाखंड अध्याय १९
क्रीडाखंड अध्याय २०
क्रीडाखंड अध्याय २१
क्रीडाखंड अध्याय २२
क्रीडाखंड अध्याय २३
क्रीडाखंड अध्याय २४
क्रीडाखंड अध्याय २५
क्रीडाखंड अध्याय २६
क्रीडाखंड अध्याय २७
क्रीडाखंड अध्याय २८
क्रीडाखंड अध्याय २९
क्रीडाखंड अध्याय ३०
क्रीडाखंड अध्याय ३१
क्रीडाखंड अध्याय ३२
क्रीडाखंड अध्याय ३३
क्रीडाखंड अध्याय ३४