Android app on Google Play iPhone app Download from Windows Store

 

क्रीडाखंड अध्याय १४

श्रीगणेशाय नमः । श्रीसरस्वत्यै नमः । श्रीगुरुभ्यो नमः । श्रीक्षेत्रपालाय नमः ।

ॐ नमोजी सनातना । पूर्णानंदा कश्यपनंदना । निजभक्त मनोरंजना । लागो मना ध्यास तुझा ॥१॥

पूर्वाध्यायी हेचि कथन । विनायके नरांतक हनन । केले पुढे सावधान । कथानुसंधान परिसावे ॥२॥

नरांतकाचे शिर । छेदिता उडाले सत्वर । ते अंगणी साचार । रौद्रकेतूचे पडियेले हो ॥३॥

शारदानामे नरांतक जननी । निजली होती सुखशयनी । तव शीर पडले अंगणी । किरीट कुंडला समवेत ॥४॥

त्याचा ऐकोन नाद त्वरित । शारदा धावली सख्यांसहित । तिणे पाहता शीर रडत । ह्रदय पिटीत निजकरे ॥५॥

गडबडा लोळे धरणीवरी । पाषाण हाणी उरीशिरी । भोवत्या मिळाल्या निशाचरी । त्याही दीर्घस्वरी रडताती ॥६॥

त्यांचा ऐकोन शोक भारी । रौद्रकेतू ये लवकरी । तोही अद्भुत शोक करी । काया अवनीवरी टाकोनिया ॥७॥

घेऊनि नरांतकाचे शीर । शारदारौद्रकेतू सत्वर । देवांतकापासी साचार । करिती शोक आक्रोशे ॥८॥

पाहता बंधूचे निधन । देवांतक करी रुदन । म्हणे पाठीराखा मज त्यागुन । स्वर्गभुवनी गेला कैसा ॥९॥

ज्याते पाहूनि इंद्रादि सुर । टाकोन पळती निजमंदिर । त्याते आज कोण मारणार । तो सत्वर सांगारे ॥१०॥

सेवक म्हणती दैत्यपती । काशिराजा तो दुर्मती । तेणे आणिले विनायकाप्रती । लग्नालागी निजगृही ॥११॥

तेणे मारिले नरांतकाला । ऐकता देवांतक क्षोभला । सैनिकांस म्हणे आता चला । मारीन त्याला निजबळे ॥१२॥

करोनि पितयांसि नमन । युद्धास निघाला तेव्हा जाण । नभोमार्गे दैत्य येऊन । वेढितो नगर राजयाचे ॥१३॥

दैत्य करिती सिंहनाद । सेवक पाहोनि सखेद। काशीपतीस म्हणती भेद । आता होतसे नगराचा ॥१४॥

भ्रातृकैवारे देवांतक । घेऊनिया दैत्य अनेक । युद्धासि पातला नरनायक । ऐकता भूप घाबरला ॥१५॥

चिमणा बाळकाचा मेळ । मध्ये खेळे अदिती बाळ । राजा येऊनि उतावीळ । म्हणे काळ पातला आम्हा ॥१६॥

नरांतकाचा बंधु प्रबळ । देवांतक पातला दुष्ट खळ । ऐसे ऐकता कश्यपबाळ । आश्वासित भूपाते ॥१७॥

राया तुवा असावे स्वस्थ । पराक्रम माझा पाहे अद्भुत । ऐसे बोलोनि अदितिसुत । सिंहारूढ जाहला ॥१८॥

परशांकुश धनुष्यशर । त्याही मंडित चारीकर । सिद्धिबुद्धीसहित लंबोदर । आकाशपंते चालला ॥१९॥

विनायके सिंहनाद केला । तेणे भूगोळ कापू लागला । देवांतकह्रदयी संचारला । महाकंप तेधवा ॥२०॥

नानाविध दैत्यवाहिनी । पाहोन गणेश सिद्धीलागुनी । म्हणे तू सुयोध निर्मुनी । दैत्य कंदनी सादर हो ॥२१॥

ऐकता पतीचे ऐसे वचन । सिद्धी त्याचे पाद वंदून । करावया दानवमर्दन । निघे तेथून लवलाही ॥२२॥

सिद्धीने केली जेव्हा गर्जना । कापू लागली दैत्यसेना । वीर उत्पन्न जाहले नाना । शस्त्रास्त्रा समवेत ॥२३॥

गजाश्वरथ पादचारी । वीर देखिले रणाधिकारी । वर्षाकाळी नद्यांचे परी । असुरावरी सर्सावले ॥२४॥

रणवाद्ये कर्कश वाजती । वीर शस्त्रास्त्रे वर्षती । ऐसे पाहता दैत्यपती । विचार करी तेधवा ॥२५॥

एकला एक होता बालक । अकस्मात सेना जाहली अनेक । न कळे त्याच्या मायेचे कौतुक । होईल निःशंक नाश आता ॥२६॥

सिद्धीने जेव्हा स्मरण केले । अष्टसिद्धी येऊनि वंदिती पाउले । सिद्धीने जैसे कथिले । अष्टसिद्धींनी केले व्यूह तैसे ॥२७॥

पाहता व्यूहाकार देवसेना । सैनिक मागती तेव्हा आज्ञा । देवांतक म्हणे माझे मना । मानले आता रणास जा ॥२८॥

रथाकृती व्यूह पाहून । कर्दमासुर जाय धाऊन । चक्रव्यूही दीर्घदंताभिधान । दैत्य शिरोन युद्ध करी ॥२९॥

सिद्धीने जे अष्टव्यूह केले । त्यामाजी दैत्य शिरले । तेथे तुमुल युद्ध जाहले । असुर पडले असंख्यात पै ॥३०॥

युद्ध मांडले घोरांदर । दैत्य मेले जे अपार । शुक्र उठवी त्यांस सत्वर । विद्याबळे करोनिया ॥३१॥

इशितोसि दूत सांगते । जे रणी दैत्य मरती । ते शुक्र उठवी शीघ्रगती । ऐकता इशिता क्षोभली ॥३२॥

तिचे क्रोधापासून उद्भवली । कृत्या पुढे उभी राहिली । इशितेची आज्ञा घेतली । मग पातली शुक्रापासी ॥३३॥

तिणे शुक्र उचलोनि वेगी । घालिती जाहली निजभगी । तेथूनि ती निघाली त्याप्रसंगी । मग गेली पश्चिमेकडे ॥३४॥

तेथे बगांतून भार्गवाशी । टाकिती जाहली कृत्या वेगेशी । तेव्हापासोन त्या देशाशी । बर्बर ऐसे बोलती पै ॥३५॥

कृत्येने नेता उशनाशी । आनंद जाहला सिद्धिसैन्याशी । त्याही संव्हारिले दैत्य सैन्याशी । दैत्य पळती दशदिशा ॥३६॥

प्राकाम्यानामे सिद्धीपाशी । कालांक करी युद्धाशी । तेणे जिंकिता तयेशी । वशिता वेगेशी धावली ॥३७॥

तिणे उचलोन अद्रिशृंग । टाकिता जाहला राक्षसभंग । कालांतक चूर्ण होता सांग । दानव करी हाहाःकार ॥३८॥

पाहता निजसेनेची हानी । मुसल आणि शलभ दोनी । अणिमादि सिद्धी चौघीजणी । त्याही पडखळल्या संग्रामी ॥३९॥

प्राकाम्या घेऊनि चापशर । उठावली दैत्य सैन्यावर । युद्ध मांडले घोरतर । दैत्यी अमर संव्हारले ॥४०॥

दानवी प्राकाम्या केली जर्जर । देवसेनेमाजी हाहाःकार । ऐसे ऐकता सत्वर । सिद्धी इतर धाविल्या ॥४१॥

इशितावशिताविभूती । प्राकाम्येचे साह्य करिती । पर्वत शृंग उपटोन घेती । मग टाकिती असुरांवरी ॥४२॥

पडता शिखर अंगावर । चारी दैत्य जाहले चूर । त्यांची सेना पळे सत्वर । वीरवृत्ती सांडोनिया ॥४३॥

अणिमेने धावोन लवलाही । कर्दमासुराची शिखा ते समयी । धरोनि हापटिता ते पाही । शतचूर्ण तोही जाहला ॥४४॥

रणी माजला युद्धमहिमा । लघिमा गर्जे तशीच महिमा । धाव घेवोनि आली गरिमा । युद्धसीमा मांडली ॥४५॥

त्यावरी रथारूढ महाअसुर । तिघे पातले सोडीत शर । सिंहनादे भरिले अंबर । प्रळय थोर करिती रणी ॥४६॥

तालजंघ आणि दीर्घदंत । यक्ष्मासुर तेथे निकुरे भीडत । महिमादि सिद्धी अत्यद्भुत । युद्ध करिती अतिनिकुरे ॥४७॥

घटासुर आणि दुर्जय । रक्तकेश तो महाकाय । हे तीन दानव निर्भय । त्याही अपाय बहू केले ॥४८॥

घेऊनिया निजसेना । करिते जाहले सुरकंदना । त्यावर वशितादि सिद्धी आनंदमना । धावत्या जाहल्या रणमदे ॥४९॥

मारोनिया मुष्टिघात । तिघा असुरांचा प्राणांत । करित्या जाहल्या सिद्धी तेथ । सैन्य पळत तयांचे ॥५०॥

जय विनायक जय विनायक । म्हणोनि गर्जती सिद्धी देख । पुन्हा सर्सावले दैत्य चोख । धरिती हरिख युद्धाचा ॥५१॥

दोन्ही सैन्यास चढला मद । करिती परस्पर प्राणभेद । वीरांचे तुटले करपाद । जाहला आमोद नारदासी ॥५२॥

अहोरात्र जाहला संग्राम । ऐसे दिवस तीन उत्तम । देवदैत्यांचे युद्धकर्म । जाहले निःसीम तेधवा ॥५३॥

केशशैवालराजिता । वाहती रक्ताच्या सरिता । गजप्रेते सुरत्यांत तत्वता । प्रेते तीच काष्टे पै ॥५४॥

सर्प तेथे चापदंड । बाणमत्स्य वाहती उदंड । रथतारू ध्वजशीड । रणनिर्भीड वीर वरी ॥५५॥

रणी न दाखविता पाठ । जे जे मेले वीरसुभट । ते ते त्यागोन संसारकष्ट । स्वर्गी स्पष्ट पावले ॥५६॥

विमानी घालोनि देवगणी । त्रिविष्टपी नेल्या वीरश्रेणी । असुर माघारले रणी । सिद्धीज वीरी तेधवा ॥५७॥

सिद्धी करिती जयजयकार । देवांतक जाहला चिंतातुर । म्हणे कैसे विपरीततर । प्रालब्धे साचार जाहले ॥५८॥

स्त्रियांनी करोनिया रण । संहारिले असुर दारुण । आता झुंजोनि मी निर्वाण । नेईन धरोनि विनायका ॥५९॥

ऐसा करोनिया विचार । गर्जना करी वारंवार । तेणे कापती सुरवर । तेव्हा थरथर रणांगणी ॥६०॥

देवांतकाच्या ऐकोनि महाहाका । देव स्मरती विनायका । स्मरणे सोडिती नरनायका । प्राण तेव्हा रणांगणी ॥६१॥

कितीक सिद्धीचे वीरविक्रम । सांडोनिया पराक्रम । करू लागले निंद्यकर्म । पलायनरूप तेधवा ॥६२॥

त्यामाजी जे वीर होते । ते संग्राम जाहले करिते । देवांतक घेऊनि खड्‌गाते । सिद्धीज वीरांते संहारी ॥६३॥

जाहला वीरांचा फार संहार । सिद्धी धावती तेव्हा सत्वर । त्यावरी खड्‌ग घेऊनि असुर । रौद्रकेतुकुमर उठावला ॥६४॥

ऐसे पाहता गरिमासिद्धी । सद्रुम पर्वत घेऊनि हाती । टाकिती जाहली देवांतकावरती । दैत्य छेदी खड्‌गे तया ॥६५॥

तेव्हा गरिमा उडाली सबळ । खड्‍ग फिरवी तेव्हा खळ । गरिमेचे अद्भुत बळ । खड्‌ग तत्काळ हरिले तिणे ॥६६॥

ते खड्‌ग तिणे भोवंडिले । देवांतकाचे शिरी मारिले । परी खड्‌गाचे तुकडे जाहले । नाही भंगले शीर त्याचे ॥६७॥

हातीचे खड्‌ग सिद्धीने हरिता । चाप सज्जवोनि तत्वता । दैत्य बाण जाहला वर्षता । शुकताता तेधवा ॥६८॥

पांचसातनवबाणघाये । जर्जर केले सिद्धीकार्ये । त्याही त्यागोन चैतन्य सोये । विव्हळ पडल्या रणांगणी ॥६९॥

पडता मूर्च्छित सकल सिद्धी । रणात खांदळे दैत्यपती । शर वर्षोन शीघ्रगती । सकल सेना मारीतसे ॥७०॥

एकमुहूर्ते सावध जाहल्या । विनायकासि शरण गेल्या । बुद्धीने त्या अधोमुख पाहिल्या । मग आश्वासिल्या तयेने ॥७१॥

विनायकाग्र करोनि मन । त्याचे पदी करोनि नमन । बुद्धी बोले विनत होऊन । गजानन श्रवण करी ॥७२॥

बुद्धी म्हणे प्राणेश्वरा । अप्रमेया परात्परा । आता माते आज्ञा करा । शारदाकुमरा त्रासीन मी ॥७३॥

ऐकता प्रिया बुद्धीचे वचन । आनंदला सनातन । देऊन बुद्धीस आलिंगन । कुरवाळोन बोलतसे ॥७४॥

बुद्धी घेई वस्त्रभूषणे । संग्रामी जय पावशील तेणे । वस्त्रालंकार घेऊनि तिणे । केले गमन रणासी ॥७५॥

आज्ञा घेऊनि तेव्हा पतीची । बुद्धी चाले वाट रणाची । तेव्हा कापली दानवांची । शिरे मुगुटासहित पै ॥७६॥

मुखे करित सिंहनाद । ऐकता मूर्च्छित दानववृंद । पडला कितीकांचा प्राणभेद । शरीरांसि जाहला ॥७७॥

कितीक म्हणती पळापळा । कठीण पातली काळवेळा । कितीएक तयेवेळा । दैत्यपाळा रक्ष म्हणती ॥७८॥

कितीक टाकोनिया रण । दैत्य पळोन वाचविती प्राण । तव बुद्धी पातली दारुण । जाहले विंदाण तिजपासुनी ॥७९॥

बुद्धीचे मुखापासोन कृत्या एक । उत्पन्न जाहली अलोलिक । करालवदना निःशंक । पाहता कापती दानव पै ॥८०॥

कृत्या गर्जे जेव्हा रणी । दैत्येश कोपे अंतःकरणी । चाप सजऊनि तेक्षणी । विंधी बाणी तयेते ॥८१॥

कृत्येने पसरोनि विक्राळमुख । गिळिले दैत्याचे सायक । देवांतक बाण अनेक । वर्षे मेघधारांपरी ॥८२॥

सरले भात्यांतील शर । बलक्षीण जाहला तेव्हा असुर । ऐसे कृत्या पाहोन दुर्धर । सेनेमाजी प्रवेश करी ॥८३॥

तिणे केला प्रळय थोर । लक्षानुलक्ष भक्षिले असुर । कितीक पादे केले चूर । पातली सत्वर देवांतकासी ॥८४॥

देवांतकासि कृत्या बोले । जे मी दानव भक्षिले । ते अवघे पचोनि गेले । आता आले तुजपासी ॥८५॥

तूते भरिते भगांतरी । येथे राहा तू गर्भापरी । ऐकता असुर पलायन करी । कृत्या ते अवसरी धरू पाहे ॥८६॥

स्वर्गमृत्युपाताळ । तेथे पळोन जाय खळ । कृत्या पाठीस लागली प्रबळ । तिणे सबळ धरिला तो ॥८७॥

कृत्येने देवांतक धरोनी । निजभगी घालोनि ते क्षणी । बुद्धिपासी तत्काळ येऊनि । आनंदोनि भेटली तीते ॥८८॥

मग कृत्येसहित बुद्धी परतली । विनायकापासी आली । त्याते पाहता आनंदली । चित्तवृत्ती देवांची ॥८९॥

भगांतून तेव्हा असुर । तिणे भिरकाविला दूर । मुहूर्ते मूर्छा टाकोन सत्वर । देवांतक पळे तेथुनी ॥९०॥

योनिकर्दमे माखले शरीर । दुर्गंधीने त्रासला असुर । नदीमाजी स्नान सत्वर । करिता जाहला शुद्धदेहे ॥९१॥

अधोमुख लज्जापन्न । गृही जावोनि करी शयन । ऐसे ऐकता पितयान । तो आला धाऊन पुत्रापासी ॥९२॥

तयासि म्हणे रौद्रकेतू । का रे निश्चल निजलासि तू । रणी जाहली असेल मातू । सांग आता लाजू नको ॥९३॥

येरू करोनियस नमन । सकल सांगे वर्तमान । ऐकोनी पिता करी शांतवन । मग असुर उठोनि बैसे ॥९४॥

पिता सांगे पुत्रापासी । तुज उपदेशितो मंत्रासी । तेणे करी हवनाशी । होईल शिव प्रसन्न तूते ॥९५॥

घेवोनिया मंत्रोपदेश । अनुष्ठान करी दानवेश । हवन करी रक्तमांस । आणोनिया नरांचे ॥९६॥

निजागाचे मांस काढुन । तेणे करी असुर हवन । मग पुत्राचे शिर छेदुन । बलिदान करीतसे ॥९७॥

ईश्वर प्रासाद होता जाण । पुत्र उठला न लगता क्षण । मग अनुष्ठान परिपूर्ण । करोनि ब्राह्मण पूजितसे ॥९८॥

दाने देवोनि अपार । भोजने गौरवी विप्रवर । निशा लोटता समग्र । कुंडातून अश्व निघाला ॥९९॥

त्याते पाहता दैत्यपती । परम संतोष मानी चित्ती । अलंकार घालोन त्याप्रती । पूजा प्रीतीने करीतसे ॥१००॥

करोनि नमन पितरांशी । भावे वंदिले ब्राह्मणाशी । तुरंगी बैसोन वेगेशी । निघाला युद्धासि तेधवा ॥१॥

हिंसे तुरंगम जेव्हा । भूगोल कापे थरथरा तेव्हा । वीरश्री चढली बहुत दानवा । त्याही धावा घेतल्या रणी ॥२॥

रणासि पातला दानवपती । सिद्धीजवीर पुढे धावती । ठाण मांडोनिया निगुती । दैत्यपती युद्ध करी ॥३॥

लक्षानुलक्ष सोडोनि शर । करी देवसेनेचा संहार । देवसेनेत हाहाःकार । जाहल्या जर्जर सिद्धि रणी ॥४॥

सिद्धी पळोन लवलाही । विनायकापासी गेल्या पाही । ऐसे पाहता ते समयी । क्षोभला तेव्हा विनायक ॥५॥

सिंहारूढ होवोनि सत्वर । रणी पातला लंबोदर । मुखे सिंहनाद करी थोर । तेणे चराचर कापतसे ॥६॥

नरांतक पाहोनि विनायकाशी । म्हणे कारे व्यर्थ मरतोशी । तू खेळोन मुलांपाशी । मातृस्तनासि सेवन कर ॥७॥

अरे मी देवांतकवीर । तूते भक्षीन रे आता सत्वर । पळोन जवळ निजमंदिर । आता कर सुकुमारा ॥८॥

ऐकोन तयाची भारती । हासोन बोले गणपती । आता दावी वीरवृत्ती । व्यर्त किती बोलतोसि रे ॥९॥

विनायके चाप सज्जविले । शर लावोनि आकर्ण वोढिले । चार बाण मोकलिले । दैत्यांस वाटले आश्चर्य तेव्हा ॥११०॥

दोन कुंडले किरीट सतेज । तोडिता जाहला गणराज । देवांतकासि वाटली लाज । तेजःपुंज पाहता रिपू ॥११॥

दैत्य सोडिले निर्वाणबाण । त्याते छेदुनि गजकर्ण । सोडोनिया शर दारुण । हाके गगन गाजवीतसे ॥१२॥

विनायके बाण सोडिले । दैत्याचे बाहु भेदोन गेले । दोन ललाटी भेदले । उरी रोवले दोन पै ॥१३॥

तेणे दानवेश परम क्षोभला । घनवत शर वर्षू लागला । विनायकचे भाळी मारिला । बाण तेव्हा दैत्याने ॥१४॥

तेव्हा क्षोभला विनायक । अपरिमित वर्षे सायक । तेणे झाकुळला अर्क । अंधार देख पडला रणी ॥१५॥

विनायकाचे बाण तिखट । त्याही संहारिले दानवभट । त्याचा पराक्रम उद्धट । दैत्य सेना पळो लागली ॥१६॥

सांडिता स्वचमूने धीर । क्षोभोन देवांतकवीर । धनुष्यी लावोनिया शर । मंत्रोच्चार करितसे ॥१७॥

अभिमंत्रोनि बाण सोडिता । लक्षानुलक्ष गज तत्वता । उत्पन्न होवोनिया अवचिता । मर्दिते जाहले देवसेना ॥१८॥

मदोन्मत्त कुंजरथाट । त्याही मर्दिले देवभट । ऐसे अवलोकिता विकट । करी खटपट अस्त्राची ॥१९॥

लंबोदरे सिंहास्त्र प्रेरिले । त्यापासून हरी उत्पन्न जाहले । त्याही गज संहारिले । मग मारिले दानवगण ॥१२०॥

सिंह माजले अत्यद्भुत । ते राक्षसांते हारित । तेणे दैत्य करिती अत्यंत । हाहाःकार तेधवा ॥२१॥

दैत्येश करी विचार । मग शार्दूलास्त्र योजी सत्वर । तेणे शार्दूल जाहले अपार । त्याणी सिंहास संहारिले ॥२२॥

पाहता गणेशाचा पराक्रम । दैत्य क्षोभला अधम । तेणे अस्त्र योजिले उत्तम । सोडी परम क्रोधभरे ॥२३॥

एक गंधर्वास्त्र अत्यद्भुत । दुसरे निद्रास्त्र तेव्हा सोडित । तेणे जाहले विपरीत । महा अनर्थ देवगणी ॥२४॥

गंधर्व अप्सरा अतिसुंदर । गायन करिती अतिमधुर । तेणे तन्मय जाहले रण समग्र । निद्रा थोर दाटली तया ॥२५॥

रात्री जैसे घोरतर । निद्रिस्थ होती शयनी नर । तैसे रणांगणी वीर समग्र । निद्राभरे घोरती ॥२६॥

अस्ताव्यस्त जाहली वसने । स्त्रिया पहुडल्या हारीने । शयन केले विनायकाने । कौतुक दाविले दैत्यांसी ॥२७॥

सकल रणांगणी पहुडले । तेव्हा देवांतकासि फावले । तेणे त्रिकोणी कुंड केले । स्नान केले रक्ताने ॥२८॥

आणोनि मनुष्यांची प्रेते । वरी आसन घालोनि निगुते । आणोनि दैत्यांची शोणिते । तैसी पिशिते अमुप पै ॥२९॥

तेणे करी दैत्य हवन । सहस्त्राहुति होता जाण । नरमांसे परिपूर्ण । करी संपूर्ण हवनासी ॥३०॥

तव कुंडातूनी एकाएकी । देवी निघाली परम नेटकी । क्षुधातुर पाहता एकाएकी । देवांतक अर्पी बळी ॥३१॥

नरमांस रक्त तीते अर्पित । ते भक्षून जाहली तृप्त । मग कुंडाचे बाहेर येत । तीते पूजित देवांतक ॥३२॥

मग अंकी घेऊनि दैत्यासी । उडोन गेली आकाशी । आनंद जाहला असुराशी । सिंहनादासी करीतसे ॥३३॥

रौद्रकेतू वदे नरांतकाशी । व्यर्थ खटपट कारे करिशी । काय भितोस बाळकाशी । पराक्रमासि पाहे माझ्या ॥३४॥

श्रोते परिसा पुढील कथा । कपटी करोनि विनायकमाता । रणी आणील देवांतक पिता । ती कथा वदू पुढे ॥३५॥

जयजयाजी निरंजना । अनाथसाधू सनातना । धर्मदत्तज कन्यारंजना । राहो मनी ध्यास तुझा ॥३६॥

स्वस्ति श्रीगणेशप्रतापग्रंथ । श्रीगणेशपुराण संमत । क्रीडाखंड रसभरित । चतुर्दशोध्याय गोड हा ॥३७॥

अध्याय ॥१४ ॥ ओव्या ॥१३७॥

श्री गणेश प्रताप

भगवान दादा
Chapters
प्रस्तावना
अध्याय १
अध्याय २
अध्याय ३
अध्याय ४
अध्याय ५
अध्याय ६
अध्याय ७
अध्याय ८
अध्याय ९
अध्याय १०
अध्याय ११
अध्याय १२
अध्याय १३
अध्याय १४
अध्याय १५
अध्याय १६
अध्याय १७
अध्याय १८
अध्याय १९
अध्याय २०
अध्याय २१
अध्याय २२
क्रीडाखंड अध्याय ४
क्रीडाखंड अध्याय ५
क्रीडाखंड अध्याय ६
क्रीडाखंड अध्याय ७
क्रीडाखंड अध्याय ८
क्रीडाखंड अध्याय ९
क्रीडाखंड अध्याय १०
क्रीडाखंड अध्याय ११
क्रीडाखंड अध्याय १२
क्रीडाखंड अध्याय १३
क्रीडाखंड अध्याय १४
क्रीडाखंड अध्याय १५
क्रीडाखंड अध्याय १६
क्रीडाखंड अध्याय १७
क्रीडाखंड अध्याय १८
क्रीडाखंड अध्याय १९
क्रीडाखंड अध्याय २०
क्रीडाखंड अध्याय २१
क्रीडाखंड अध्याय २२
क्रीडाखंड अध्याय २३
क्रीडाखंड अध्याय २४
क्रीडाखंड अध्याय २५
क्रीडाखंड अध्याय २६
क्रीडाखंड अध्याय २७
क्रीडाखंड अध्याय २८
क्रीडाखंड अध्याय २९
क्रीडाखंड अध्याय ३०
क्रीडाखंड अध्याय ३१
क्रीडाखंड अध्याय ३२
क्रीडाखंड अध्याय ३३
क्रीडाखंड अध्याय ३४