Android app on Google Play iPhone app Download from Windows Store

 

अध्याय ८

श्रीगणेशाय नमः । श्रीदत्तात्रेयाय नमः ।

जयजयाजी गजवदना । पुढे कथा पद्यरचना । जैसी येईल तुझिये मना । तैसी करी का निजछंदे ॥१॥

श्रोते व्हावे सावधान । पूर्वाध्यायी कथानुसंधान । विश्वामित्रे केले कथन । दक्षापासून भीमावरी ॥२॥

मग सदयमने भीमासी । उपदेशी एकाक्षर मंत्रासी । मस्तकी अर्पोनि वरदकरासी । म्हणे पुत्रासी पावसील ॥३॥

ऐकोनि ऋषीची वरदवाणी । राये मस्तक ठेविला चरणी । मग आज्ञा घेऊनि ते क्षणी । परतला रमणीसहित पै ॥४॥

आला ऐकून नगरनाथ । अमात्य दोघे सेनेसहित । सामोरे येऊनिया नेत । महोत्साहे नृपवरा ॥५॥

चारुहासिनी धरूनि करी । प्रवेशला निजनगरी । जाता झाला राजमंदिरी । घरोघरी आनंद तेणे ॥६॥

मग पाहूनिया सुमुहूर्त । भीम गणेशालय निर्मित । तेथे जाऊनिया नरनाथ । मग करीत अनुष्ठान पै ॥७॥

भावे अर्ची एकदंत । निराहार अनुष्ठान करीत । भूतमात्री भगवंत । भीम देखत समदृष्टी ॥८॥

सूकरमार्जारखरश्वान । त्यांसि देऊन आलिंगन । पदी करी त्यांच्या नमन । देहाभिमान टाकोनिया ॥९॥

पाषाणतरु ते आलिंगित । रासभाते नमस्कारित । जन म्हणती पिशाच अद्भुत । राजाजीत जाहला असे ॥१०॥

सर्वभूती भगवद्भाव । होता प्रसन्न झाला देव । रूप प्रगटोनिया अपूर्व । करी राव धरियेला ॥११॥

तयासि म्हणे गजवक्त्र । तुज होईल आता पुत्र । तो मज होईल प्रियपात्र । सेवी कलत्र आनंदे ॥१२॥

ऐसी वदोनि वरदवाणी । गुप्त जाहला मोदकपाणी । राजा येऊनि गृहालागुनी । आनंद जनी उभवी ॥१३॥

लक्षानुलक्ष विप्रभोजन । वस्त्रालंकारे धेनुदान । करिता जाहला प्रमोदेकरून । तेणे गजवदन तुष्टला ॥१४॥

चारुहासिनी ऋतुमती । भीमे करिता सशास्त्र रती । दोहदाते जाहली धरती । परमप्रीती रायाते ॥१५॥

नवमासपूर्ण होता । मग प्रसवली दिव्यसुता । राजगृही मंगलता । विस्तारली बहुसाल ॥१६॥

राये फोडोनि भांडार । सुखी केले द्विजवर । पुत्रोत्साह केला थोर । दाने अपार देतसे ॥१७॥

रुक्मांगद ऐसे नाम । ठेविता जाहला भीमकोत्तम । राजा जाहला पूर्णकाम । देवसत्तम प्रसादे ॥१८॥

ज्याचे स्वरूप अवलोकन । करिता लाजती चंद्रमदन । कनककांती सुलक्षण । भीमनंदन विराजे ॥१९॥

भीमे एकाक्षरे उपदेशिला । शास्त्रकळा प्रवीण जाहला । मग पित्याने राज्यी स्थापिला । आपण गेला तपोवना ॥२०॥

पावता राज्यसंभार । नीतीने पाळि प्रजा समग्र । शांत दांत गुणगंभीर । उदार शूर विवेकी ॥२१॥

विनायकोपासक सदा । मृगयेलागी एकदा । फिरत असता श्रांत तदा । तृषाविव्हळ जाहला तो ॥२२॥

रुक्मांगद राजा उदककामी । जाता जाहला ऋष्याश्रमी । उष्णे जाहला अत्यंत श्रमी । ऋषी धामी अवलोकिला ॥२३॥

वाचन्कवीनामे ऋषिसत्तम । त्याची भार्या अतिउत्तम । कनकलतिका रतिसम । स्वरूपधाम कमलावती ॥२४॥

उभयतास अवलोकुन । रुक्मांगदे केले नमन । ऋषि म्हणे तयालागुन । विश्रांती करी क्षणभरी ॥२५॥

मज माध्यान्हसंध्यालागी । जाणे आहे याप्रसंगी । ऐसे सांगोनिया वेगी । स्नानालागी तो गेला ॥२६॥

राजा म्हणे वो माय । शीतळ पाजी शुद्ध तोय । तृषाव्याकुल माझा काय । प्राणसोय टाकीतसे ॥२७॥

ऐसे ऐकोनि त्याचे वचन । करूनिया सुहास्यवदन । नेत्रकोणे अवलोकुन । पुढे जीवन ठेविले ॥२८॥

मग म्हणे पुरुषसुंदरा । शीतल जीवन प्राशन करा । श्रमोनि आलेति माझे घरा । श्रमपरिहार करीन मी ॥२९॥

तुझी पाहूनि रूपरेखा । ह्रदयी पावले अत्यंतसुखा । किमपि विचार नाही पारखा । सप्रेम देखा मजलागी ॥३०॥

माझे करिता अधरपान । तेणे हरेल श्रमतहान । ह्रदयी माते आलिंगोन । दाहशशमन करा वेगी ॥३१॥

तू माझे ह्रदयपलंगी । शयन करी का याप्रसंगी । आता माझे सुरतसंगी । संतोष अष्टांगी पावशील ॥३२॥

ऐसी ऐकता तिची वाणी । राजा बोटे घाली कर्णी । म्हणे माझी ऐसी कर्णी । नाही तरुणी जाण गे ॥३३॥

करिता परांगना अभिलाष । होईल रौरवी गे वास । नलगे तुझिया उदकास । भलती आस धरू नको ॥३४॥

गणेशोपासक मी जितेंद्रिय । मज नाही मन्मथाचे भय । तुझे वंदितो मी पाय । माझी माय सत्य तू ॥३५॥

ऐकोनि बोले मदविव्हला । तू न जाणशी या धर्माला । कामार्त जरी याचिता बाला । तरी नराला दोष नाही ॥३६॥

हट्टे परवधू करिता ग्रहण । त्यासि निरयभाग जाण । रत्यार्तेस रतिदान । धर्मपरायण करिताती ॥३७॥

अरे तू न देशील जरी भोग । तरी प्राण करितील देहत्याग । तुझे स्वरूपावलोकने अनंग । पीडा सांग मज करी ॥३८॥

स्वर्गमृत्युपाताळ शोधिता । तुझे स्वरूपास नाही साम्यता । तुज न प्रार्थी कोण वनिता । आग्रह आता करू नको ॥३९॥

राजा म्हणे वो मदविव्हले । त्रास पावलो तुझिया बोले । न वाटे हे मज लाभले । मन आपुले आवरी का ॥४०॥

ऐसे बोलोनि उठाउठी । जाता देखिला तिणे दृष्टी । मग धावोनिया गोरटी । करसंपुटी धरी तया ॥४१॥

मदविव्हरक्तलोचना । देऊनि त्याते आलिंगना । बळे करी अधरचुंबना । शिथिल व्यसना करूनिया ॥४२॥

राजा तीते परती लोटी । तिणे कंठी घातली मिठी । झिडकारोनिया गोरटी । उठाउठी निष्टला ॥४३॥

मदविव्हल पडली मूर्छित । मूर्छा सावरोनि उठत । क्रोधे थरथरा कापत । दात खात करकरा ॥४४॥

रायास म्हणे अगा दुष्टा । मज दीधले तुवा कष्टा । दुःख भोगशील पापिष्टा । शरीरी कुष्टा पावसील ॥४५॥

ऐसी वदोनि शापोक्ती । मग जाहली लज्जावती । तेथोनि निष्टला भूपती । चित्ती म्हणे अहाहा ॥४६॥

तिचा शाप तात्काळ फळला । सर्व शरीरी कुष्टी जाहला । वेदना लागल्या शरीराला । देह नासला ठाईठाई ॥४७॥

राजा म्हणे गा गजानना । काय आले हे तुझे मना । मी पावलो दुःखकलना ॥ अन्यायाविना या देही ॥४८॥

तुजवाचोनि अन्य जाण । न जाणे गा गजकर्ण । तुझीच भक्ती परिपूर्ण । सदाचरण म्या केले ॥४९॥

तथापि संकटी निर्दया तुवा । मज उपेक्षिले देवाधिदेवा । विघ्नहरण या नावा । तुझे तुवा बुडविले ॥५०॥

ऐसा पडोनि दुःखावर्ती । वटाखाली करी वस्ती । मुख न दाखवी जनाप्रती । तळमळ चित्ती लागली ॥५१॥

तव तुष्टला गजानन । झाले नारदाचे दर्शन । राये करोनि पदी नमन । समाधान पावला ॥५२॥

तुमचे परोपकारालागी भ्रमण आहे सदा जगी । मी जाहलो गा महारोगी । भार्या वियोगी जाहली तेणे ॥५३॥

नेत्री आणोनिया जीवन । केले पूर्ववृत्तांत कथन । तेणे द्रवले साधूचे मन । अभयवचन देत तया ॥५४॥

नारद म्हणे गा नृपनाथ । विदर्भ नगरी कंदव तीर्थ । चिंतामणी एकदंत । भक्तानुकंपी तेथे असे ॥५५॥

मार्गी येता आश्चर्य पाहिले । तेथे एकाचे कुष्ट गेले । कोणे शूद्रे स्नान केले । दिव्य झाले शरीर त्याचे ॥५६॥

तेथे जाऊनि करी स्नान । होईल रोगाचे भंजन । ऐकोनि तोषला भीमनंदन । समाधान पावला ॥५७॥

राजा म्हणे गा धातृनंदना । कोणी स्थापिले गजानना । त्या तीर्थी करिता स्नाना । कोण पुर्वी उद्धरला ॥५८॥

परोपकारी तुमची मती । जैसे मेघवर्षाव करिती । तैसी तुमची उपस्थिती । त्रिजगती प्रतिष्ठित ॥५९॥

ऐकोनि त्याची ऐसी वाणी । ऋषि तोषला अंतःकरणी । म्हणे प्रश्ने उपकारकरणी । जगावरी तुवा केली ॥६०॥

ऐके आता तीर्थमहिमा । पूर्वील कथा उत्तमोत्तमा । तीर्थी स्नान करिता सीमा । सुकृताची न वर्णवे ॥६१॥

पूर्वी फिरत सहज स्थिती । गमन केले स्वर्गाप्रती । मज पाहूनिया शचीपती । आनंदोनि चित्ती नमन करी ॥६२॥

बैसवोनिया सिंहासनी । राजोपचारे पूजा करुनी । पुढे उभा कर जोडोनी । नम्रवचनी पूसत ॥६३॥

इंद्र म्हणे गा विरंचिसुता । तुम्ही जगी नित्य फिरता । काय पाहिली आश्चर्यता । मज तत्वता कथन करी ॥६४॥

नारद म्हणे गा पाकशासना । फिरत पावलो गौतमवना । तेथे पाहिली त्याची ललना । जी का मना अगम्य ॥६५॥

लावण्यसमुद्राची लहरी । हेलावली उर्वीवरी । ब्रह्मांडीचे सौंदर्य शरीरी । विश्रांती करी वाटतसे ॥६६॥

जीचे अवलोकिताच वदन । चंद्र जाहला कलाहीन । रती होते लज्जायमान । तिचे मन उदास पै ॥६७॥

जीचे स्वरूप अवलोकिता । माझे ह्रदयी मन्मथव्यथा । पावोनि आली विकळता । ऐसी कांता दुजी नाही ॥६८॥

रंभा उर्वशी तिलोत्तमा । मेनिका शची आणि उमा । छाया संज्ञा रोहिणी रमा । तिची उपमा न पावती ॥६९॥

तिचे अवलोकिता प्रसन्न मुख । धिक्‌धिक्‌ वाटे स्वर्गसुख । त्रिभुवनीचा गळोनि हरिख । वदन देख वोतले तिचे ॥७०॥

कोटिजन्म सुकृतयोग । तरीच तिचा घडेल संग । ऐसे ऐकता शचीरंग । म्हणे संभोग करीन तिचा ॥७१॥

मन्मथे भेदिले ह्रदय त्याचे । वैभव नावडे विष्ठपाचे । निर्लज्ज चित्त कामातुराचे । धावे मनाचे पाठीमागे ॥७२॥

टाकोनि सकल उद्यम । इंद्र पावला गौतमाश्रम । स्नानासि गेला ऋषिसत्तम । मागे कृत्रिम आचरला ॥७३॥

तेणे गौतमाचा वेष धरिला । मग स्वाश्रमी परतला । पाहोनि त्याते विधिबाला । विस्मयाला पावली ॥७४॥

कर्म संपूर्ण न करिता पती । का येणे जाहले आश्रमाप्रती । दिसते तुमची चंचलवृत्ती । नेत्राप्रति आरक्तत ॥७५॥

गौतम म्हणे वो कमललोचने । सुरत इच्छा धरिली मने । शय्या करी रुचिरानने । प्रसन्नमने करोनिया ॥७६॥

येरू म्हणे प्राणेश्वरा । हा विचार नाही बरा । दिवसवरी धीर धरा । रात्रौ करा सुखे रती ॥७७॥

टाकोनिया संध्यास्नान । नित्यकर्म देवतार्चन । कैसे चळले तुमचे मन । टाकोनि ध्यान स्वकर्माचे ॥७८॥

गौतम म्हणे गे सुंदरी । स्नान करिता गंगातीरी । म्या अवलोकिली अप्सरा नारी । जी सुंदरी तुज ऐसी ॥७९॥

तिणे करिता जळी स्नान । सर्वांग पाहिले तिचे नग्न । चित्त झाले माझे भग्न । जप ध्यान विसरलो ॥८०॥

ह्रदयी भेदले खडतर । पंचशराचे पाच शर । तेणे होऊनिया आतुर । तुझे मंदिरी प्रवेशलो ॥८१॥

आग्रह न धरावा सुंदरी । तल्पकावरी शेज करी । म्हणोनि धरिले तीते करी । भोगमंदिरी चाल म्हणे ॥८२॥

जन्मवरी दिवसासी । कधीच भोगिले नाही मजसी । आता काय म्हणावे तुम्हासी । काही मनासी लाज धरा ॥८३॥

येरू म्हणे रती न देसील । तरी माझे प्राण जातील । ऐकोनि त्याचे ऐसे बोल । म्हणे विव्हल होऊ नका ॥८४॥

पतिव्रतांचे हेचि लक्ष । पतिआज्ञा वचनरक्षण । तुमची आज्ञा वेदप्रमाण । मजकारण जिवलगा ॥८५॥

निःसंग त्याते धरून हाती । घेऊन गेली शय्येवर्ती । कपट न जाणे भोळी सती । मग एकांती मिसळली ॥८६॥

तीते देऊन आलिंगन । आवडी करी मुखचुंबन । मुक्त केले नीवीबंधन । सुखशयनप्रसंगी ॥८७॥

अष्टप्रकारे अंतरंगरती । करिता इंद्र तोषला चित्ती । परी दिव्य वास येता सती । मग युवती तरकली ॥८८॥

नव्हे कदापि हा मानव । आहे कपटी कोणी देव । म्हणे नष्टा आपुले नाव । प्रकट करी पापिष्टा ॥८९॥

माझ्या पतीचा धरूनि वेष । कपटे केला माझा स्पर्श । आता पावसी की रे नाश । आपला वेष प्रगट करी ॥९०॥

क्रोधे झाले आरक्त नेत्र । थरथरा कापे गौतम कलत्र । शापभये म्लानवक्त्र । सहस्त्रनेत्र प्रगटला ॥९१॥

किरीटकुंडले मंडित वदन । अंग तेजे भरले सदन । तीते म्हणे सहस्त्रनयन । कश्यपनंदन इंद्र मी ॥९२॥

आता करूनि प्रसन्नचित्त । माझे ठाई असावे रत । क्रोध नेत्रा इंगळ वमित । तैसी बोलत तयाते ॥९३॥

अहिल्या म्हणे काय केले । पातिव्रत्य माझे तुवा भंगिले । उभय नावा बुडविले । संसारी मुकले तुझेनि मी ॥९४॥

जरी माझे पतीस कळता । काय होईल तुझी अवस्था । कोण माझी दशा आता । होईल तत्वता प्रारब्धे ॥९५॥

निघे पापिष्टा आता येथून । तिचे ऐकूनिया सक्रोधवचन । गुप्त जाहला पाकशासन । शापभये गौतमाचे ॥९६॥

करोनिया नित्यकर्म । आश्रमासि आला ऋषिगौतम । कांतेस म्हणे ॠषिसत्तम । उदक द्यावे मजलागी ॥९७॥

आज का न येसी बाहेरी । काय करिसी अभ्यंतरी । न बोलसी का प्रत्युत्तरी । नवल परी मज वाटे ॥९८॥

दोन घटिका लोटल्यावरी । अधोमुखे येऊनि बाहेरी । दंडवत पडली भूमीवरी । भये सुंदरी विव्हल मनी ॥९९॥

येरू म्हणे काय जाहले । तिणे सर्व वर्तमान कथिले । न कळता पाप घडले । ते निवेदिले तव चरणी ॥१००॥

ऐसे ऐकोन तिचे वचन । क्रोधे संतप्त ऋषीचे मन । आरक्त जाहले नयन । शापवचन बोलतसे ॥१॥

दुष्टे तू शिला होशिल । श्रीराम चरणी उद्धरसील । असत्य नव्हे माझा बोल । केले कर्म भोगी आता ॥२॥

मुनीचा शाप होता । शिला जाहली गौतमवनिता । नारद म्हणे भीमसुता । पुढे चरिता अवधारी ॥३॥

वज्रपाणी गुप्तरूप । ऐकता जाहला अहिल्येचा शाप । मग पावोनिया अनुताप । म्हणे पाप घडले मज ॥४॥

आता म्या काय करावे । ब्रह्मांडा माजी कोठे दडावे । प्रस्तुत मार्जार रूप धरावे । येथेच असावे लपोनिया ॥५॥

इंद्रे धरिला मार्जारवेष । ऋषीते न साहे इंद्रदोष । कोठे आहे अधमपुरुष । पत्‍नी सदोष केली जेणे ॥६॥

त्रैलोक्यपति तू वृत्रारी । म्हणोनि तूते भस्म न करी । पर भगलंपट तू दुराचारी । पडोत शरीरी सहस्त्रभगे ॥७॥

ऐसा ऋषीचा शाप होता । सर्वांगी नासला जयंतपिता । अंगी सुटली दुर्गंधता । जाता जाहला तेथुनी ॥८॥

स्वबुद्धी होय हितासी । परबुद्धी विनाशासी । गुरुबुद्धी अक्षयसुखासी । महाप्रळयासी स्त्रीबुद्धी ॥९॥

जनासि दाखवणे नाही मुख । आता अंतरले स्वर्गसुख । मरावे जरी खावोनि विख । मरण देख नये मला ॥११०॥

मग प्रवेशला कमलनाळी । नारद म्हणे तयेवेळी । करोनि ऐसी म्यां कळी । मग स्वर्गाप्रति मी गेलो ॥११॥

सुरासहित इंद्रायणीसी । सांगितले या वृत्तांतासी । शची पिटोन कपाळासी । परमदुःखासी पावली ॥१२॥

देव करिती सकळ शोक । उदास दिसू लागला नाक । सुविचारी आचार्यादिक । पडले देख ते काळी ॥१३॥

मग धरूनि माझे पाय । म्हणता यासि उपाय । करोनिया आरोग्य काय । देवराया सुखी करी ॥१४॥

म्या उपदेशिले सुरवर । शरण गौतमासि जा सत्वर । त्या वाचोनिया अन्यतर । कोण पार पाडील पै ॥१५॥

वाचस्पती आदि करोनी । संगे घेऊनि सुधापानी । गौतमाश्रमी मग जाउनी । स्तवने मुनी तोषविला ॥१६॥

शांत होउनी गौतम वदे । का पातली अमरवृंदे । देवी नमोनि त्याची पदे । करारविंदे जोडती ॥१७॥

अमर म्हणती ऋषिसत्तमा । इंद्रापराध करी क्षमा । तुझे शांतीस नाही सीमा । कोण महिमा जाणेल तुझा ॥१८॥

केल्या कर्माचा महादंड । इंद्रे भोगिला की उदंड । त्याचे उजळ करी का तुंड । कृपा अखंड करोनिया ॥१९॥

ऋषि म्हणे क्रोधायमान । त्यचे न पाहे मी वदन । कृपा करील गजवदन । तो पावन करील तया ॥१२०॥

सहस्त्रभगांचे दिव्यनेत्र । होता होईल शुद्धगात्र । जपता षडक्षरी मंत्र । गजवक्त्र करील कृपा ॥२१॥

ऐसे ऐकोन त्याचे वचन । तत्पदारविंदी नमन । करोनिया दानवभंजन । पाकशासन धुंडिती ते ॥२२॥

आखंडल होता जेथे । सकल देव जाऊनि तेथे । हाका मारिती तयाते । म्हणती रोगाते परिहरू ॥२३॥

आता येई का बाहेर । मुनी तुष्टला तुजवर । ऐसे ऐकता पुरंदर । मग बाहेर निघाला ॥२४॥

भगे पडोनि नासले शरीर । दुर्गंधी सुटली अपार । नाकी लाऊनिया अंबर । तेव्हा सुरवर त्रासले ॥२५॥

सुराचार्ये मंत्र षडक्षर । उपदेशिता दिव्य शरीर । पावोनिया पुरंदर । प्रमोदे निर्भर जाहला ॥२६॥

भगे मावळोनि जाहले लोचन । धन्य मानी सहस्त्रनयन । सकल सुरवर आनंदोन । जयजयकार करिती तदा ॥२७॥

देव म्हणती सनाथ जाहलो । तुजवाचोनि दुःख पावलो । परी आता आनंदलो । दुःख विसरलो वियोगाचे ॥२८॥

परस्परे देव भेटती । आनंदे अप्सरा नृत्य करिती । सुंदर दुंदुभी वाजविती । वर्षाव करिती पुष्पांचा ॥२९॥

मग पुरुहूत वृक्षातळी । ध्यान धरोनि तयेवेळी । सुमने मन आकळी । जप करी षडक्षराचा ॥१३०॥

तप सहस्त्र वर्षे करिता । शिरी वाढली वारुळलता । तेणे सांकडे एकदंता । प्रसन्नता केली तेणे ॥३१॥

मग प्रगटला गजानन । कोटिसूर्य दैदीप्यमान । पुष्करे पुष्कर आकळुन । तपोनिधान इंद्राचे ॥३२॥

पाहोनि त्याते सहस्त्रनयन । भये जाहला कंपायमान । म्हणे काय प्रगटले विघ्न । विघ्ननाशन अनुष्ठानी ॥३३॥

घर्मे डवडवले शरीर । भये विव्हल तो पुरंदर । पाहोनि त्याते लंबोदर । उभारोनि कर बोलतसे ॥३४॥

नाभी नाभी सहस्त्रलोचना । भय न करावे तुवा मना । तुज द्यावया मी दर्शना । पातलो असे कौतुके ॥३५॥

जो निर्गुणनिराकार । तो जाण मी लंबोदर । ज्याते ध्याशी निरंतर । श्रम थोर करोनिया ॥३६॥

मनेप्सित वर मागे । तो मी पुरवीन निजांगे । ऐसे ऐकून शचीरंगे । नमस्कारुनी वर मागतसे ॥३७॥

जरी तू तुष्टलासि मजवरी । तुझी निश्चल भक्ती दे तरी । दुराचारे परनारी । गौतमसुंदरी भोगिली म्या ॥३८॥

तो अपराध करी क्षमा । दयाळू तू पुरुषोत्तमा । मज उद्धरी अधमाधमा । पूर्णकाम परेशा तू ॥३९॥

आणीक आहे एक मागणे । येथे चिंतामणी नाम धरणे । उद्धारावया जगाकारणे । हेचि मागणे जिवेभावे ॥१४०॥

या तीर्थी करिता स्नान । सिद्धी पावोत भाविकजन । तथास्तु म्हणोनि गजानन । अंतर्धान पावला ॥४१॥

वैनायकी मूर्ती करून । इंद्रे केले तेथे स्थापन । मग पावला स्वर्गभुवन । सहस्त्रनयन प्रमोदे ॥४२॥

जयजयाजी मंगलमूर्ती । देई तुझी परमभक्ती । हेचि मागणे पुढतपुढती । महागणपती तुजपासी ॥४३॥

स्वस्तिश्रीगणेशप्रतापग्रंथ । गणेशपुराणसंमत । उपासनाखंड रसभरित । अष्टमोध्याय गोड हा ॥४४॥

श्रीकृष्णार्पणमस्तु ॥ श्रीसीतारामचंद्रार्पणमस्तु ॥ श्रीजगदीश्वरार्पणमस्तु ॥ अध्याय ॥८॥ ओव्या ॥१४४॥

श्री गणेश प्रताप

भगवान दादा
Chapters
प्रस्तावना
अध्याय १
अध्याय २
अध्याय ३
अध्याय ४
अध्याय ५
अध्याय ६
अध्याय ७
अध्याय ८
अध्याय ९
अध्याय १०
अध्याय ११
अध्याय १२
अध्याय १३
अध्याय १४
अध्याय १५
अध्याय १६
अध्याय १७
अध्याय १८
अध्याय १९
अध्याय २०
अध्याय २१
अध्याय २२
क्रीडाखंड अध्याय ४
क्रीडाखंड अध्याय ५
क्रीडाखंड अध्याय ६
क्रीडाखंड अध्याय ७
क्रीडाखंड अध्याय ८
क्रीडाखंड अध्याय ९
क्रीडाखंड अध्याय १०
क्रीडाखंड अध्याय ११
क्रीडाखंड अध्याय १२
क्रीडाखंड अध्याय १३
क्रीडाखंड अध्याय १४
क्रीडाखंड अध्याय १५
क्रीडाखंड अध्याय १६
क्रीडाखंड अध्याय १७
क्रीडाखंड अध्याय १८
क्रीडाखंड अध्याय १९
क्रीडाखंड अध्याय २०
क्रीडाखंड अध्याय २१
क्रीडाखंड अध्याय २२
क्रीडाखंड अध्याय २३
क्रीडाखंड अध्याय २४
क्रीडाखंड अध्याय २५
क्रीडाखंड अध्याय २६
क्रीडाखंड अध्याय २७
क्रीडाखंड अध्याय २८
क्रीडाखंड अध्याय २९
क्रीडाखंड अध्याय ३०
क्रीडाखंड अध्याय ३१
क्रीडाखंड अध्याय ३२
क्रीडाखंड अध्याय ३३
क्रीडाखंड अध्याय ३४