Android app on Google Play iPhone app Download from Windows Store

 

क्रीडाखंड अध्याय १८

श्रीगणेशाय नमः । श्रीसरस्वत्यै नमः । श्रीगुरुभ्यो नमः । श्रीक्षेत्रपालाय नमः ।

ओन्नमोजी जगद्वंद्या । पुराणपुरुषा विश्वाद्या । पुढे बोलवी रसाळ पद्या । कृपा करोनि जगदात्मया ॥१॥

श्रोते ऐका गणेशकथा । प्रपंची न ठेविजे चित्त सर्वथा । हा भार तुमचे माथा । श्रवणासाठी देतसे मी ॥२॥

नरदेहाचे सार्थक हेची । कथा ऐकिजे सर्वोत्तमाची । तेणे येरझार जन्ममरणाची । तुमची साची चुकेल पै ॥३॥

कथा गंगोदके न्हाले । ते सदा पवित्र जाहले । आम्ही वंदावी त्याची पाउले । हेचि भले संसारी ॥४॥

भगवल्लीला करिता श्रवण । न द्रवे ज्याचे अंतःकरण । ते नर पशुसमान जाण । भारास्पद अवनीवरी ॥५॥

म्हणोनि विनवितो जोडोनि कर । श्रवणी असावे आता सादर । मारोनिया व्योमासुर । जाहला संस्कार शिवगृही ॥६॥

गताध्यायी कथानग । कथन जाहला सुरंग । पुढे भक्तभवभयभंग । काय करिता जाहला ॥७॥

व्योमासुराची भगिनी । दिवसा जाऊन रानी । शतसंख्या महिषी भक्षुनी । प्रदोषकाली पातली गृही ॥८॥

श्रवण करिता बंधूचे निधन । राक्षसी करी शोकालागुन । म्हणे त्याचा सूड घेईन । अवलंबून कृत्रिमासी ॥९॥

करालकेशी महाघोरा । हलदंता कूपनेत्रा । लंबोष्ठ वारणश्रोत्रा । तालनासा दरीमुखा ॥१०॥

तिचे कुच लंबायमान । भूमीवरी जाहले पतन । परी कृत्रिमवेष अवलंबून । अंगना रत्न जाहली ॥११॥

घेत इंद्रायणीच्या वेषा । रूपे उज्ज्वली दाहीदिशा । पार्वतीचे दर्शनाची आशा । धरोनि पातली शिवालयी ॥१२॥

पाहता तिचे वदन । पुरुषास लागे तिचे ध्यान । पीनोन्नत कुच कंपायमान । मोही मन कामिकांचे ॥१३॥

जेथे होती आदिमाता । तेथे पातली अवचिता । तीते पाहता ग्रावदुहिता । धरोनि हाता आणी गृही ॥१४॥

करून अंबेते नमन । जवळ बैसली मर्यादेन । गौरी बोले सुहास्यवदन । आगमन कोणीकडे ॥१५॥

शची म्हणे आदिमाये । तुज सांगू दुःख काये । ह्रदयी लागले दुःखघाये । त्याची सोये पाहू आले ॥१६॥

सिंधुदैत्ये पराभविला । मघवा टाकोन स्वर्ग गेला । तेव्हापासून नाही देखिला । मजशी घडला वियोग बायी ॥१७॥

स्त्रियांसि होता अनेक आपदा । त्या सोसवती गे सदा । परी न सोसवे वियोगबाधा । याहून आपदा दुसरी नसे ॥१८॥

एक प्रियकरा वाचोनिया । संपूर्णसौख्ये जाती वाया । वियोगानळे जळते काया । तूतव अर्या सर्व जाणती ॥१९॥

करिता अशनशयनापान । सदा प्रियकराचे स्त्रियांस ध्यान । मी तळमळते शक्रावाचून । म्हणोन शोधार्थ पातले ॥२०॥

आर्या म्हणे वो पुलोमजे । सद्‌गृही अवतार गणराजे । धरोनिया मत्तनुजे । दैत्य अनेक मारिले ॥२१॥

पुढे वधील सिंधुअसुर । पदी स्थापील सुरवर । उतरूनिया महीचा भार । साधूनर रक्षील पै ॥२२॥

तुवा करावे आता भोजन । सुखशयनी करी शयन । स्वस्थ करोनिया मन । माझे घरी राहावे ॥२३॥

ऐसे देऊनिया अभयवचन । मग तिचे केले पूजन । षड्रसअन्ने करवोन भोजन । करवी शयन निज तल्पकी ॥२४॥

पाळण्यात होता जगत्पती । त्यासि उचलोन घेत पार्वती । स्तन घालोनि मुखाप्रती । स्तनपान करवीतसे ॥२५॥

त्याची पाहूनि रूपरेखा । राक्षसी पावली परमदुःखा । दाऊनिया परमसुखा । म्हणे मुख दाखवी याचे ॥२६॥

तुझा पाहूनि गे तनय । ह्रदय होते प्रमोदमय । म्हणता उचलोनि महाकाय । घेतला राक्षसीने कौतुके ॥२७॥

अंकी घेऊनिया कौतुके । आंदोलितसे राक्षसी हरिखे । याचिया दर्शने सुख सखे । माते होते साजणी ॥२८॥

राक्षसी गुणेश मुखचुंबन । घेता तरकला गजानन । तिचे दोही हाती कान । धरी बालक तेधवा ॥२९॥

नासिकावरी घालोन भार । श्वास कोंडोन लावी घरघर । अनंतब्रह्मांड नायक ईश्वर । लीला अगाध तयाची ॥३०॥

राक्षसी म्हणे बाळकाशी । मारतोस काय बा मजशी । मी कौतुके खेळविते तुजशी । धाव अंबेसी म्हणतसे ॥३१॥

धावत पातली गिरिबाला । दीनवदने विनवी लेकुराला । नको मारू या शचीला । अपयश तुजला येईल बा ॥३२॥

मुख्य धरोनि तिचे नाक । छेदिता जाहला बाळक । कर्ण हाते तोडी विनायक । दावी कौतुक निजभक्ता ॥३३॥

राक्षसी विक्राळ शब्द करून । तत्काळ सोडिती जाहली प्राण । विशाळ प्रेत पडले दारुण । अंकी गजकर्ण खेळतसे ॥३४॥

पाहोन विक्राळ तिचे प्रेत । पार्वती होऊनि भयभीत । शिवासि हाका मारी आक्रंदत । ऐकोन गण धाविन्नले ॥३५॥

त्याही उचलोनि गणपती । नेवोनि दिधला अंबेप्रती । तिची खंडे करूनि त्वरितगती । नेऊनि टाकिती वनांतरी ॥३६॥

बाळकाचे अरिष्ट नासले । शंकरे दाने विप्र गौरविले । दाक्षायणीने ह्रदयी धरिले । मुख पाहिले बाळकाचे ॥३७॥

तिचा होता प्राणनाश । सिंधु पाठवी कमठासुरास । तो येऊनि सिद्धिक्षेत्रास । कृत्रिमास करीतसे ॥३८॥

रात्री निद्रिस्थ सकलजन । कृत्रिमे जाहला कमठ आपण । प्रातःकाळी जन येऊन । विचरती त्याचे पृष्ठीवरी ॥३९॥

अंबा घालूनिया तल्पक । वरी निजवी निजबाळक । हे जाणोनि असुर देख । हालवी पृष्ठी निजबळे ॥४०॥

अवनी कापे थरथरा । जन म्हणती अनर्थ पुरा । तो नेऊ पाहे लंबोदरा । तेणे असुर जाणिजेले ॥४१॥

अनंत ब्रह्मांडाचा स्वामी । स्वभारे तयासि करी श्रमी । शोणिताते असुर वमी । मरणोर्मी येत तया ॥४२॥

याचे ह्रदयी श्वास कोंडले । असुराने प्राण सोडिले । दशयोजने प्रेत पडले । कमठासुराचे तेधवा ॥४३॥

लोक झाले भयापन्न । दैत्य माया म्हणती दारुण । विनायकाचे अरिष्ट खंडण । देवे केले वदती ते ॥४४॥

सातमासांचे गौरीबाळक । निजभक्ता दावी कौतुक । करुणार्णव भक्तपालक । लीला अतर्क्य तयाची ॥४५॥

ग्रीष्मऋतूचे पडले ऊन । तेणे तळमळती सकलजन । अंबा घेऊनिया सखीजन । पुष्पवाटिकी संचरली ॥४६॥

जातीमालती सुमनवल्ली । सुगंधसुमने प्रफुल्ल जाहली । शीतळवायू तयेवेळी । उदकावरोनि वाहतसे ॥४७॥

अक्रोडअंजिरचंपक । केळीनारळीवटअशोक । आम्रफणसपारिजातक । वृक्ष अनेक शोभती ॥४८॥

केवळ स्वच्छ शीतळपाणी । तेणे भरल्या पुष्करणी । आत विकसल्या कमळणी । वरी भ्रमरांनी वेष्ठिल्या ॥४९॥

ऐसी पाहोनि शीतळ हवा । ससुत तल्पकी निजली शिवा । दासी करिती तिची सेवा । मनोभावापासुनी ॥५०॥

तेथे येऊनि तल्पकासुर । मंचक उचलोनि माथ्यावर । घेउनि चालिला सत्वर । वळंघोनि अंबर तेधवा ॥५१॥

जागृत होवोनिया अपर्णा । धाव धाव म्हणे भोगिभूषणा । असुर नेतो तुझी अंगना । प्रियनंदना समवेत ॥५२॥

पार्वती करी तेव्हा आक्रोश । हे जाणोनि गणाधीश । प्रगट करी स्वसामर्थ्यास । पदे तल्पकास हाणीतसे ॥५३॥

तल्पक जाहला शतचूर्ण । खाली पडले दोघेजण । विनायक गर्जने दिशा पूर्ण । करोन त्रिभुवन कापवी ॥५४॥

असुर उचलोनि गुणेशाते । पुन्हा घेत निजस्कंदावरते । विनायक घालोनि पद्मासनाते । तळी असुराते रगडीतसे ॥५५॥

असुराने सोडिला प्राण । विजयी जाहला गजकर्ण । सुमने वर्षती सुरगण । जयजयजकारे गर्जती ॥५६॥

अंबा घेऊनिया तयाते । सख्यांसह पातली गृहाते । अपार दाने देत विप्रांते । धन्य तीते म्हणती सख्या ॥५७॥

तिसरे वर्ष गुणेशाते । लागता केल्या पराक्रमाते । भूपती ऐक सावचित्ते । यथामती कथितो तुजला ॥५८॥

दुंदुभीनामे महासुर । तेणे करूनि कृत्रिमाचार । सुवेश धरोनिया वर । पावला सत्वर बालकापासी ॥५९॥

विष भरित फळ सुंदर । देता जाहला तो असुर । त्याचा धरोनिया कर । म्हणे फळ भक्षी बाळका ॥६०॥

हे भक्षिता अमृतफळ । अमर काया तुझी होईल । प्रयत्न करोनि बहुसाल । तुजसाठी आणियेले ॥६१॥

गुणेशे जानोनि कपटभाव । फळ भक्षिले चोजावे दानव । अद्यापि न मरे हा सदैव । माझी माव न चले कदा ॥६२॥

जाणोनि कपटी तो असुर । धावत चढला मांडीवर । शिखा त्याची धरोनि सत्वर । दाढी धरी वामकरे ॥६३॥

ब्रह्मांडनायक दानवारी । भार घालूनि उरु चुरी । मान डोलविता वैरी । जाहला घाबरा असुर तो ॥६४॥

बाळा सोड शिखा दाढी । तुझी समजली मजला प्रौढी । चुरोन गेली माझी मांडी । माते सोडी बाळका ॥६५॥

मग प्रगटी निजस्वरुप । त्याते हापटी गणाधिप । त्याचे फळले त्यास पाप । मुकला प्राणास असुर पै ॥६६॥

देव वर्षती सुमनभार । विजयी जाहला अंबाकुमर । माता येऊनिया सत्वर । ह्रदयी त्यासि धरी तदा ॥६७॥

तीस जाहला परमानंद । प्रमोद पावले प्रमथवृंद । त्यांचे शरीराचा करोनि भेद । दूर टाकिती नेऊनिया ॥६८॥

इति श्रीगणेशप्रतापग्रंथ । श्रीगणेशपुराणसंमत । क्रीडाखंड रसभरित । अष्टादशोध्याय गोड हा ॥६९॥

अध्याय ॥१८॥ ओव्या ॥६९॥ श्रीगजाननार्पणमस्तु ॥

अध्याय अठरावा समाप्त

श्री गणेश प्रताप

भगवान दादा
Chapters
प्रस्तावना
अध्याय १
अध्याय २
अध्याय ३
अध्याय ४
अध्याय ५
अध्याय ६
अध्याय ७
अध्याय ८
अध्याय ९
अध्याय १०
अध्याय ११
अध्याय १२
अध्याय १३
अध्याय १४
अध्याय १५
अध्याय १६
अध्याय १७
अध्याय १८
अध्याय १९
अध्याय २०
अध्याय २१
अध्याय २२
क्रीडाखंड अध्याय ४
क्रीडाखंड अध्याय ५
क्रीडाखंड अध्याय ६
क्रीडाखंड अध्याय ७
क्रीडाखंड अध्याय ८
क्रीडाखंड अध्याय ९
क्रीडाखंड अध्याय १०
क्रीडाखंड अध्याय ११
क्रीडाखंड अध्याय १२
क्रीडाखंड अध्याय १३
क्रीडाखंड अध्याय १४
क्रीडाखंड अध्याय १५
क्रीडाखंड अध्याय १६
क्रीडाखंड अध्याय १७
क्रीडाखंड अध्याय १८
क्रीडाखंड अध्याय १९
क्रीडाखंड अध्याय २०
क्रीडाखंड अध्याय २१
क्रीडाखंड अध्याय २२
क्रीडाखंड अध्याय २३
क्रीडाखंड अध्याय २४
क्रीडाखंड अध्याय २५
क्रीडाखंड अध्याय २६
क्रीडाखंड अध्याय २७
क्रीडाखंड अध्याय २८
क्रीडाखंड अध्याय २९
क्रीडाखंड अध्याय ३०
क्रीडाखंड अध्याय ३१
क्रीडाखंड अध्याय ३२
क्रीडाखंड अध्याय ३३
क्रीडाखंड अध्याय ३४