Android app on Google Play iPhone app Download from Windows Store

 

लोकमान्यांस

राजराजेश्वरा हो दयाळा,

तातडी कां असे हो निघालां ? ध्रु०

अंधकारीं पहातां नभांत

किर्र बोले अजूनीहि रात

देह कष्टामधीं रोड झाला,

रात्र सारी न निद्रा तुम्हांला,

कुक्कुटाचा नसे शब्द झाला,

पाहटेचा न तारा उदेला;

केवि ऊठाउठी हो निघालां ? १

काय झालें असें हो दयाळा ?

हाक कोणीं दिली हो तुम्हाला ?

तातडी कां असे हो निघाला ?

व्यापसंताप सोसूनि सारा,

वैरियांचाहि साहूनि मारा,

लाथ हाणोनिया हो सुखाला,

कष्टवीलें सदा कीं जिवाला;

घास नाहीं सुखाचाहि ठावा,

नाहिं ठावा शरीरा विसावा.

व्याप ज्यासाठिं हा थोर केला

नाहिं भानू अजूनी उदेला,

काय याहूनि ओढी तुम्हांला ?

तातडी कां असे हो निघाला ? २

शांत या जाहल्या पाउलांला

नाहिं संधी चुराया मिळाला;

नाहिं पत्रें फुलें पूजण्याला

वेळ आम्हां मिळाली दयाळा !

कोठ आतां बघूं त्या मुखाला ?

वंदुं कैसें अतां पाउलांला ?

नाहिं मार्गार्थ केली शिदोरी,

नाहिं हातांत तांब्या, न दोरी;

गूढ संदेश कोठूनि आला ?

तातडी कां असे हो निघालां ? ३

आमुच्या हो जरी काळिजाचे,

आमुच्या हो जरी आंतड्याचे

दोर बांधू पहाती पदांला

नाथ, तत्रापि कां हो निघालां

शीघ्र सारा त्यजोनी पसारा

कांहि केल्याविना हो विचारा ?

काळिजातील सार्‍याहि गीती

आडव्या कीं तुम्हां साश्रु येती;

पाहुनीया तरीही न त्यांला

तातडी कां असे हो निघालां ? ४

कोणतें हो असें शिंग दूरी

घोर रात्रीं तुम्हां हांक मारी ?

कोणता हो तरी मंत्र नाथा,

भूल घाली महाराज, आतां ?

कोठली हो स्मृती होय जागी ?

केवि वारें भरे शीघ्र अंगीं ?

दुर्ग कोठील, कोठील वाडे,

बाग कोथील, कोठील झाडें

मोह घालोनि नेती तुम्हांला ?

तातडी कां असे हो निघालां ? ५

संग्रह २

भा. रा. तांबे
Chapters
मातृभूमीप्रत
आलें तुझ्या रे दारीं नृपा
रे चेटक्या !
प्रभु, तुज कवणेपरि ध्याऊं ?
रे मानसहंसा !
सामाजिक पाश
कोठे शांति, तुझा निवास ?
शांतिनिवास
चल जळो ज्ञानविज्ञान गड्या !
जीवसंयोग
प्रणयप्रभा
कुणी कोडें माझें उकलिल का ?
जीवनसंगीत
मग विसर हवा तर हा क्षण गे !
लोकमान्यांस
घट भरे प्रवाहीं बुडबुडुनी
बघुनि तया मज होय कसेंसें !
गौप्यमान
भयचकित नमावें तुज रमणी !
प्रेमरत्‍नास
तें दूध तुझ्या त्या घटांतलें
नववधू प्रिया, मी
पावलोपावलीं साउलि ही !
क्षण सुवर्णकण झाले रमणा !
घन तमीं शुक्र बघ राज्य करी !
सोन्याची घेउनि करिं झारी
आह्रानशृंग
मंदिरीं मना, तव गान भरे
या प्रकाशशिखरीं
रे अजात अज्ञात सखे जन !
गोंधळाचें घर
या वेळीं माझ्या रे रमणा !
गे शपथ तुझी !
नटेश्वराची आरती
घातली एकदा अतां उडी !
रुद्रास आवाहन
उद्यांची गति
पोशाख नवनवा मला दिला !
महा-प्रस्थान
घाबरूं नको, बावरूं नको !
आलों, थांबव शिंग !
जन पळभर म्हणतिल, 'हाय हाय !'
निरोप घेतांना
मरणांत खरोखर जग जगतें !
उदार चंद्रा !
गाडी बदलली !
किति महामूर्ख तूं शहाजहां !
जीवितसाफल्य
आज तो कुठे जिवाचा चोर ?
स्वारी कशी येईल ?
वैरिण झाली नदी !
निजल्या तान्ह्यावरी
कळा ज्या लागल्या जीवा
जन म्हणती सांवळी !
फेरीवाला
पक्षि पिंजर्‍यांतुनी उडाला !
दृष्ट हिला लागली !
विरहांतील चित्तरंजन
तुझे लोचन
घट भरा शिगोशिग
निष्ठुर किति पुरुषांची जात !
घट तिचा रिकामा
पुनवेची शारद रात
कवणे मुलखा जाशी ?