Android app on Google Play

 

पृथ्वीचे प्रेमगीत

युगामागुनी चालली रे युगे ही

करावी किती भास्करा वंचना

किती काळ कक्षेत धावू तुझ्या मी

कितीदा करू प्रीतिची याचना !

नव्हाळीतले ना उमाळे, उसासे

न ती आग अंगात आता उरे

विझूनी अता यौवनाच्या मशाली

उरी राहिले काजळी कोपरे !

परी अंतरी प्रीतिची ज्योत जागे

अविश्रांत राहील अन् जागती;

न जाणे न नेणे कुठे चालले मी

कळे तू पुढे आणि मी मागुती !

दिमाखात तारे नटोनी थटोनी

शिरी टाकिती दिव्य उल्का-फुले

परंतु तुझ्या मूर्तिवाचून देवा,

मला वाटते विश्व अंधारले !

तुवा सांडलेले कुठे अंतराळात

वेचूनिया दिव्य तेजःकण

मला मोहवाया बघे हा सुधांशु

तपाचार स्वीकारुनी दारुण.

पिसारा प्रभेचा उभारून दारी

पहाटे उभा शुक्र हा प्रेमळ

करी याचना प्रीतिची लाजुनी लाल

होऊनिया लाजरा मंगळ.

निराशेत संन्यस्त होऊन बैसे

ऋषींच्या कुळी उत्तरेला ध्‍रुव

पिसाटापरी केस पिंजारुनी हा

करी धूमकेतू कधी आर्जव !

परी भव्य ते तेज पाहून पूजून

घेऊ गळ्याशी कसे काजवे

नको क्षुद्र शृंगार तो दुर्बळांचा

तुझी दूरता त्याहुनी साहवे !

तळी जागणारा निखारा उफाळून

येतो कधी आठवाने वर

शहारून येते कधी अंग, तूझ्या-

स्मृतीने उले अन् सले अन्तर !

गमे कीं तुझ्या रुद्र रुपात जावे

मिळोनी गळा घालुनीया गळा

तुझ्या लाल ओठांतली आग प्यावी

मिठीने तुझ्या तीव्र व्हाव्या कळा !

अमर्याद मित्रा, तुझी थोरवी अन्

मला ज्ञात मी एक धूलीकण

अलंकारण्याला परी पाय तुझे

धुळीचेच आहे मला भूषण !