Android app on Google Play

 

उंचनिंच कांहीं नेणे

 

उंचनिंच कांहीं नेणे भगवंत ।
तिष्ठे भाव भक्ती देखोनियां ॥१॥

दासीपुत्र कण्या विदुराच्या भक्षी ।
दैत्या घरीं रक्षी प्रह्लादासी ॥२॥

चर्म रंगूं लागे रोहिदासा संगे ।
कबिराचे मागे विणी शेले ॥३॥

सजनकसाया विकुं लागे मास ।
मळा सांवत्यास खुरपूं लागे ॥४॥

नरहरिसोनारा घडों फुकुं लागे ।
चोख्यामेळ्या संगे ढोरें ओढी ॥५॥

नामयाच्या जनी सवे वेची शेणी ।
धर्मा घरीं पाणी वाहे झाडी ॥६॥

नाम्यासवें जेवी नव्हे संकोचित ।
ज्ञानियाची भिंत अंगीं ओढी ॥७॥

अर्जुनाचीं घोडीं हाकी हा सारथी ।
भक्षी पोहे प्रीती सुदाम्याचे ॥८॥

गौळियांचे घरीं अंगे गाइ वळी ।
द्वारपाळ बळी द्वारीं जाला ॥९॥

यंकोबाचें ऋण फेडी हृषिकेशी ।
आंबऋषीचे सोशी गर्भवास ॥१०॥

मीराबाइं साठी घेतो विषप्याला ।
दामाजीचा जाला पाडेवार ॥११॥

घडी माती वाहे गोर्‍या कुंभाराची ।
हुंडी मेहत्याची अंगे भरी ॥१२॥

पुंडलिकासाठीं अजुनि तिष्ठत ।
तुका ह्मणे मात धन्य त्याची ॥१३॥
 

संत तुकाराम

स्तोत्रे
Chapters
अगा करुणाकरा
अणुरेणिया थोकडा
अमृताचीं फळें
अवघा तो शकुन
अशक्य तों तुह्मां नाही
आणिक दुसरें मज
आतां कोठें धांवे मन
आनंदाचे डोही आनंद
आह्मी जातो आपुल्या गावा
आह्मां घरीं धन
उठा सकळजन उठिले
उंचनिंच कांहीं नेणे
ऐसे कैसे जाले भोंदू
कन्या सासुर्‍याशीं जाये
कमोदिनी काय जाणे
करितां विचार सांपडलें
काय तुझे उपकार
काय या संतांचे
कैसे करूं ध्यान
कृष्ण माझी माता
खेळ मांडीयेला वाळवंटी
गोविंद गोविंद
घेई घेई माझे वाचे
चला पंढरीसी जाऊं
चंदनाचे हात पायही
जन विजन झालें आह्मां
जाऊं देवाचिया गावा
जातो माघारी पंढरीनाथा
जेथें जातों तेथें तूं माझा
जैसी गंगा वाहे तैसे
जें का रंजलेंगांजले
तारूं लागले बंदरीं
तुह्मी संत मायबाप
तूं माझी माउली
दाटे कंठ लागे
देह देवाचे मंदिर
धन्य आजि दिन
धन्य ती पंढरी धन्य भीमातीर
धांव घाली माझें आईं
पद्मनाभा नारायणा
पावलों पंढरी वैकुंठभुवन
पाहतोसी काय आता पुढे
पुण्य पर‍उपकार पाप ते
बा रे पांडुरंगा केव्हा
बुडता आवरीं मज
बोलावा विठ्ठल पहावा विठ्ठल
भेटीलागीं जीवा लागलीसे
मन करा रे प्रसन्‍न
मन माझें चपळ
मन हा मोगरा अर्पुनी
माझ्या वडिलांची मिरासी
मायेविण बाळ क्षणभरी
याजसाठीं केला होता अट्टहास
राजस सुकुमार मदनाचा
रात्रंदिन आह्मां युद्धाचा
राम कृष्ण गोविंद
लहानपण देगा देवा
लक्ष्मीवल्लभा दीनानाथा
विठ्ठल गीतीं गावा
विठ्ठल सोयरा सज्जन
विठ्ठल हा चित्तीं
विष्णुमय जग वैष्णवांचा
वृक्ष वल्ली आह्मां सोयरीं
सत्यसंकल्पाचा दाता
सावळें सुंदर रूप
सुख पाहतां जवापाडें
संतांचिया गांवी प्रेमाचा
सुंदर ते ध्यान
हरिनामवेली पावली विस्तारी
हाचि नेम आतां
हे चि येळ देवा
हेचि दान देगा देवा
ज्ञानियांचा राजा
ॐकार प्रधान रूप