வீட்டை விட கோயிலே மேல்!

நாராயணனின் தாய் தந்தையர் அவனை மிகவும் பாசமாக வளர்த்து திருமணம் செய்து வைத்தனர். அவன் மனைவி அவன் விருப்பப்படியே நடந்துகொண்டாள். அவர்களுக்கு மூன்று குழந்தைகள் இருந்தன. மூவரும் அழகானவர்களாகவும் திறமைசாலிகளாகவும் இருந்தனர். ஆனால் வீட்டில் உள்ள அனைவரும் ஒரு விஷயத்தில் அதிருப்தி அடைந்தனர். நாராயணன் கோவிலுக்கு சென்று கடவுளை தரிசிப்பதே இல்லை. நாராயணன் கடவுள் இல்லை என்று சொல்லவில்லை! அதாவது கடவுளின் இருப்பு குறித்து அவன் எப்போதுமே சந்தேகம் எழுப்பியதில்லை. ஆனால் கோவிலுக்கு தரிசனத்துக்கோ பூஜைக்கோ அவன் சென்றதில்லை. அவனுடைய தாய் தந்தையர் கூட பலமுறை அவனுக்கு புரிய வைக்க முயற்சி செய்தனர். "மகனே, ஓய்வு நேரம் கிடைக்கும்போது கோவிலுக்கு சென்று வா!" என்று கூறுவார்கள். ஆனால் நாராயணன் அதை ஒரு காதில் வாங்கி மறு காதில் விட்டுவிடுவான். மனைவியும் பலவிதமாக புரிய வைக்க முயற்சி செய்தும் பயனில்லை! குழந்தைகளும் வற்புறுத்தினார்கள், ஆனால் நாராயணன் அவர்களின் பேச்சையும் கேட்கவில்லை. பண்டிகை நாட்களில் வீட்டில் உள்ள அனைவரும் கோவிலுக்கு செல்வார்கள், ஆனால் நாராயணன் மட்டும் வீட்டை காவல் காப்பதாக கூறி வீட்டிலேயே இருப்பான். ஒருமுறை நாராயணனின் மகன் நோய்வாய்ப்பட்டான். மருந்து கொடுத்தும் குணமாகவில்லை, அப்போது நாராயணனின் மனைவி கடவுளிடம் வேண்டிக்கொண்டு, அவன் குணமடைந்தால் குடும்பத்துடன் வந்து அபிஷேகம் செய்வதாக வேண்டிக்கொண்டாள். ஆச்சரியம் என்னவென்றால் அதே இரவு குழந்தைக்கு உடல்நிலை சரியானது. குழந்தை குணமடைந்த பிறகு நாராயணனின் மனைவி தான் செய்திருந்த வேண்டுதலை கணவனிடம் கூறினாள். நாராயணன் காய்ந்த குரலில் பதிலளித்தான்— "நீங்கள் அனைவரும் கோவிலுக்கு செல்லுங்கள். நான் வீட்டை காவல் காக்கிறேன்." அவனுடைய மனைவி அவனை கெஞ்சிக் கூத்தாடி அழுகிய குரலில் கூறினாள்— "இந்த முறையாவது என் பேச்சை கேளுங்கள். கடவுள் கோபப்படுவார். வீட்டில் உள்ள பெரியவர்கள் முதல் சிறியவர்கள் வரை அனைவரும் அபிஷேகத்துக்கு வர வேண்டும் என்று நான் வேண்டிக்கொண்டேன்." "எனக்கு கோவில் மற்றும் கோவிலை சுற்றியுள்ள இடத்தைப் பார்த்தாலே வெறுப்பாக இருக்கிறது." என்று நாராயணன் எரிச்சலுடன் கூறினான். அனைவரும் புரிய வைக்க முயற்சி செய்தும் பயனில்லை. கடைசியில் நாராயணனின் தந்தை மருமகளிடம் கூறினார்— "மருமகளே! விடு, அவன் யாரையும் கேட்க மாட்டான். ஆனால் இப்படிப்பட்ட மனிதனை எப்படி கோவிலுக்கு வர வைக்க வேண்டும் என்று அந்த கடவுளுக்கு நன்றாக தெரியும்!" அதன் பிறகு நாராயணனை வீட்டில் தனியாக விட்டுவிட்டு அனைவரும் கோவிலுக்கு சென்றனர். சிறிது நேரம் கழித்து சீதாராம் என்ற ஒரு மனிதன் வீட்டில் தனியாக இருந்த நாராயணனை பார்த்து கூறினான்— "எல்லோரும் எங்கே போயிருக்கிறார்கள்? நீ மட்டும் தனியாக வீட்டில் இருக்கிறாயா?" நாராயணன் எல்லோரும் கோவிலுக்கு சென்றிருப்பதாக கூறினான். உடனே சீதாராம் கேட்டான்— "அப்படியானால் நீ ஏன் போகவில்லை?" நாராயணன் பதில் சொல்வதற்குள் சீதாராம் கூறினான்— "சரி விடு! இதைவிட பெரிய புண்ணிய காரியம் ஒன்றை நான் உனக்கு சொல்கிறேன்." என்று கூறி சீதாராம் தரையில் விரித்திருந்த பாயில் உட்கார்ந்தான். தன்னுடைய பையிலிருந்து ஒரு புத்தகத்தை எடுத்து படிக்க ஆரம்பித்தான். கூறினான்— "இது பகவத் கீதை புத்தகம்! இதில் பதினெட்டு அத்தியாயங்கள் உள்ளன. நான் புத்தகத்தை பார்க்காமலேயே சொல்கிறேன். நீ புத்தகத்தில் பார்த்துக்கொண்டே இரு." வேறு வழியில்லாமல் நாராயணன் கீதையை திறந்தான். அது பெரிய புத்தகமாக இருந்தது. சீதாராம் ஒவ்வொரு ஸ்லோகத்தையும் நன்றாக பாடினான். சீதாராம் இப்படியே படித்துக்கொண்டிருந்தால் புத்தகம் முடிய இரண்டு நாட்கள் கூட போதாது என்று நாராயணனுக்கு தோன்றியது. சிறிது நேரம் கழித்து சீதாராம் நாராயணன் சும்மா பக்கத்தை மட்டும் திருப்பி கொண்டிருப்பதையும், தான் சொல்லும் ஸ்லோகத்தில் நாராயணனின் கவனம் இல்லை என்பதையும் தெரிந்து கொண்டான். உடனே நாராயணனை அதட்டி கூறினான்— "உன் கவனம் புத்தகத்தில் இல்லை என்று நினைக்கிறேன்! உனக்கு கவனம் இருக்கிறதா என்று பார்ப்பதற்காக நான் வேண்டுமென்றே தவறு செய்தேன், ஆனால் நீ என் தவறை எனக்கு காட்டவில்லை." "மாமா, இன்று என் கண்கள் வலிக்கின்றன. எனக்கு எழுத்துக்கள் சரியாக தெரியவில்லை!" என்று நாராயணன் பொய் சொன்னான். "அப்படியா! அதை ஏன் நீ முன்னாடியே சொல்லவில்லை? எனக்கு கண் நோயை பற்றி நன்றாக தெரியும். நான் மருந்து போடுகிறேன்." என்று கூறி சீதாராம் நாராயணனை அழைத்துக்கொண்டு கொல்லைப்புறம் சென்றான். இரண்டு மூன்று விதமான மரங்களின் இலைகளை பறித்து உள்ளங்கையில் வைத்து பிசைந்து அதன் சாறை எடுத்தான். கூறினான்— "நீ ஒரு நிமிஷம் அசையாமல் உட்கார்ந்து இரு. நான் இந்த சாறை உன் கண்களில் போடுகிறேன்." அந்த சாறை பிழிந்தால் கண்கள் நிரந்தரமாக போய்விடுமோ என்று நாராயணன் பயந்தான்! அதனால் வெளிப்படையாக கூறினான்— "மாமா, இன்று காலையில் தான் ஊரில் உள்ள வைத்தியர் ஒருவர் என் கண்களில் மருந்து போட்டார். அதனால் இன்னொரு மருந்து போட்டால் ஏதாவது கெடுதலாக முடியுமோ என்று பயமாக இருக்கிறது!" "அடப்பாவி, அதை ஏன் நீ எனக்கு முன்னாடியே சொல்லவில்லை! நீ மறதி அதிகமா இருக்க மாதிரி தெரியுது! இந்த சின்ன வயசுல இது நல்லா இல்ல, மறதி போக என்கிட்ட ஒரு அருமையான மருந்து இருக்கு! நான் அந்த மரத்தை தேடி எடுக்கிறேன்!" என்று கூறி சீதாராம் இன்னொரு மரத்தை தேடி கொல்லைப்புறத்தில் சுற்ற ஆரம்பித்தான். அதைப்பார்த்து நாராயணனின் இதயம் படபடத்தது. அவன் சூழ்நிலையை மாற்றுவதற்காக கூறினான்— "மாமா, கடவுளை பற்றி நீங்கள் என்ன நினைக்கிறீர்கள்?" "என்னைக் கேட்டால் கடவுள் இருக்கிறார் என்று நான் உறுதியாக நம்புகிறேன். ஆனால் சில பேர் நினைக்கிறார்கள் கடவுள் கோவிலில் மட்டும் தான் இருக்கிறார் என்று. என் கருத்தில் அவர் எங்கும் நிறைந்திருக்கிறார்! அதனால் நான் கடவுளை எங்கு வேண்டுமானாலும் வணங்குவேன், கோவிலில் இல்லை!" என்று சீதாராம் கூறினான். உடனே நாராயணன் ஆர்வமாக கேட்க ஆரம்பித்தான்— "அப்படியானால் மாமா, நீங்கள் கோவிலுக்கு எப்போதுமே போக மாட்டீர்களா?" "நான் தவறிக்கூட கோவிலுக்கு போவதில்லை." என்று சீதாராம் கூறினான். உடனே நாராயணன் மூச்சுவிடாமல் மனைவி செய்திருந்த வேண்டுதலை பற்றி கூறி கூறினான்— "மாமா, கோவிலில் எங்கள் வீட்டில் உள்ள அனைவரும் எனக்காக காத்துக்கொண்டிருப்பார்கள்! நாங்கள் அனைவரும் திரும்பி வரும் வரை நீங்கள் வீட்டில் இருந்தால் நான் உங்களுக்கு வாழ்க்கை முழுவதும் கடமைப்பட்டிருப்பேன்!" என்று கூறிவிட்டு சீதாராமின் பதிலைக்கூட காத்திராமல் நாராயணன் கோவிலுக்கு ஓடினான். நாராயணன் கோவிலுக்குள் போய்சேர்ந்தவுடன் தான் அபிஷேகமே ஆரம்பமானது. ஏதோ காரணத்தினால் பூசாரி கோவிலுக்கு வர தாமதமாகிவிட்டது. அதனால் நாராயணனை பார்த்தவுடன் அனைவருக்கும் ஆச்சரியமும் சந்தோஷமும் ஏற்பட்டது. "நான் என்ன செய்ய? இன்று எனக்கு வீட்டை விட கோயிலே மேல் என்று தோன்றியது." என்று கூறிவிட்டு நாராயணன் நடந்த சம்பவத்தை கூறினான். அதன் பிறகு மிகுந்த பக்தியுடன் தன்னுடைய குடும்பத்துடன் நாராயணன் அபிஷேகத்தில் உட்கார்ந்தான். வீட்டிற்கு திரும்பிய பிறகு நாராயணனின் தந்தை சீதாராமிடம் கூறினார்— "சீதாராம், நீ இனிமேல் எல்லா பண்டிகைகளுக்கும் எங்கள் வீட்டுக்கு வா. உன்னால் என் மகனுக்கு கடவுள் தரிசனம் கிடைக்கும்!" சீதாராமிற்கு அந்த புதிர் புரியவில்லை, அதனால் ஆச்சரியத்துடன் நாராயணனையும் அவனுடைய தந்தையையும் பார்த்துக்கொண்டே நின்றான்.