स्मशानातील उंदीर

लेखक: हेनरी कुटनर

सालेममधील सर्वात जुन्या आणि दुर्लक्षित स्मशानांपैकी एकाचा रक्षक, म्हातारा मॅसन आणि तिथल्या उंदरांचे वैर होते. कित्येक पिढ्यांपूर्वी ते बंदरातून आले होते आणि या स्मशानात स्थायिक झाले होते. हे उंदीर असामान्यपणे मोठे होते. जेव्हा मॅसनने आधीच्या रक्षकाच्या अनाकलनीय बेपत्ता होण्यानंतर कार्यभार स्वीकारला, तेव्हा त्याने ठरवले की या उंदरांना इथून घालवून द्यायचे. सुरुवातीला त्याने सापळे लावले आणि विषारी अन्न ठेवले, नंतर त्यांना मारण्याचा प्रयत्न केला, पण काहीच उपयोग झाला नाही. उंदरांची संख्या वाढतच गेली आणि त्यांनी संपूर्ण स्मशान व्यापले.

हे उंदीर पंधरा इंच लांबीच्या सामान्य उंदरांपेक्षाही मोठे होते. मॅसनने काही उंदीर मांजरीच्या आकाराचे पाहिले होते. जेव्हा कधी कबर खोदणाऱ्यांनी त्यांचे बोगदे उघडले, तेव्हा ते इतके मोठे होते की एखादा माणूस त्यात गुडघ्यांवर रांगत जाऊ शकत असे. मॅसनला कधीकधी या बोगद्यांच्या अवाढव्य आकाराबद्दल नवल वाटे. त्याने सालेमबद्दलच्या जुन्या दंतकथा ऐकल्या होत्या, ज्यात जमिनीखालील विसरलेल्या बोगद्यांमध्ये राहणाऱ्या अमानवी जीवांचा उल्लेख होता.

वृद्ध लोक कुजबुजत असत की हे उंदीर जमिनीखालील खोल गडद विवरे आणि या जगातील दूतांचे काम करतात. रात्रीच्या वेळी जमिनीखालील मेजवानीसाठी थडग्यातून मृतदेह चोरले जात असल्याचे ते सांगत. मॅसनने या गोष्टींकडे फारसे लक्ष दिले नाही. त्याला फक्त एकच भीती होती—तपासणीची. तपासणी झाली तर उंदरांनी कुरतडलेल्या रिकाम्या शवपेट्या आणि मॅसनने स्वतः मौल्यवान वस्तू आणि सोन्याच्या दातांसाठी चोरलेले मृतदेह समोर आले असते.

एका पावसाळी रात्री, मॅसन एका ताज्या थडग्यात उभा होता. त्याने जेव्हा शवपेटी उघडली, तेव्हा त्याला दिसले की ती रिकामी आहे. उंदरांनी शवपेटीचे टोक कुरतडून आरपार छिद्र पाडले होते आणि ते प्रेत ओढून नेले होते. मॅसनने त्या प्रेताचा पाय पकडण्याचा प्रयत्न केला, पण उंदरांनी ते प्रेत हिसकावून नेले. त्या प्रेताच्या अंगावर मौल्यवान कफलिंक्स आणि मोती होता. लोभापायी मॅसनने कमरेला टॉर्च लावला आणि तो त्या अरुंद बोगद्यात शिरला.

बोगद्यात कुजलेल्या मांसाचा उग्र वास येत होता. पुढे गेल्यावर त्याला जाणीव झाली की बोगदा इतका अरुंद आहे की तो आता तिथे मागे वळू शकत नाही. अचानक त्याच्या पायाला तीव्र वेदना झाली; उंदरांनी त्याच्यावर हल्ला केला होता. त्याने गोळीबार केला, ज्यामुळे उंदीर तात्पुरते मागे सरकले. तो जीव वाचवण्यासाठी पुढे सरकत असताना त्याला समोर एक आकृती दिसली. ते एक वाळलेले, जुने प्रेत होते जे हालचाल करत होते! त्या प्रेताचा चेहरा भयानक होता आणि त्याचे डोळे आंधळे होते.

ते प्रेत मॅसनकडे रांगत येत असताना, भीतीने व्याकुळ होऊन तो एका बाजूच्या दुसऱ्या बोगद्यात शिरला. उंदीरही त्याच्या मागे येत होते. त्याने मातीतून आपला मार्ग काढण्याचा प्रयत्न केला आणि त्याला छतामध्ये एक मोठी धोंड अडकलेली दिसली. त्याने ती धोंड खाली पाडून रस्ता बंद करण्याचा प्रयत्न केला. धोंड खाली पडली आणि जोराचा आवाज झाला, पण त्यामुळे संपूर्ण बोगदाच कोसळू लागला.

मॅसन वेगाने पुढे सरकला. अचानक त्याला हाताला मऊ कापड (सॅटिन) लागल्याचे जाणवले आणि त्याचे डोके कशावर तरी आदळले. जेव्हा त्याने हालचाल करण्याचा प्रयत्न केला, तेव्हा त्याच्या लक्षात आले की तो एका रिकाम्या शवपेटीत शिरला आहे—ज्यात उंदरांनी छिद्र पाडले होते. तो आता त्या शवपेटीत अडकला होता आणि वरचे झाकण हलत नव्हते. वर पाच फूट जड माती दाबलेली होती.

त्या अरुंद जागेत त्याला श्वास घेणे कठीण झाले. गुदमरल्यामुळे त्याचे डोके फुटू लागले. आणि त्याच वेळी त्याला उंदरांच्या आनंदी किंकाळ्या ऐकू आल्या. तो ओरडला, पण त्याचा आवाज बाहेर जात नव्हता. अखेर, त्या काळोखात आणि उंदरांच्या भयानक आवाजात, मॅसनचा अंत झाला.