Android app on Google Play iPhone app Download from Windows Store

 

अध्याय ४५ वा

॥ श्रीगणेशाय नम: ॥ श्रीसरस्वत्यै नम: ॥ श्रीगुरुभ्यो नम: ॥ श्रीकुलदेवतायै नम: ॥ श्रीसीतारामचंद्राभ्यां नम: ॥ श्रीसद्नुरुसाईनाथाय नम: ॥
सहज जातें मांडूनि दळतां । जेणें प्रवर्तविलें निज सच्चरिता । काय अलौकिक तयाची कुशलता । भक्त सत्पंथा लाविले ॥१॥
मोक्ष जो कां परमपुरुषार्थ । त्याहूनही गुरुचरण समर्थ । सेवितां ऐसिया गुरुचरणींचें तीर्थ । मोक्ष नकळत घर रिघे ॥२॥
होईल गुरु करुणाकर । तरीच सुखाचा हा संसार । घडोनि येई न घडणार । लावील परपार क्षणार्धें ॥३॥
जरी जाहली इतुकी पोथी । कथा कथिलीसे अति संकलितीं । साईंची ती अगाध कीर्ति । ती म्यां किती वर्णावी ॥४॥
जिचे्नि दर्शनें नित्यतृप्ति । जिचेनि सहवासें आनंदभुक्ती । जिचेनि भवभयविनिर्मुक्ति । ती साईमूर्ति हारपली ॥५॥
जिचेनि परमार्थमार्गप्रवृत्ती । जिचेनि  मायामोहनिवृत्ती । जिचेनि आत्यंतिकक्षेमप्राप्ति । ते साईमूर्ति हारपली ॥६॥
जिचेनि नसे भवभयभीती । जिचेनि जागृत न्यायनीति । जिचेनि संकटीं मनास धृति । ते साईमूर्ति हारपली ॥७॥
ध्यानीं स्थापूनियां निजमूर्ति । साई जाई निजधामाप्रति । निजावतारा करी समाप्ति । हे योगस्थिति अतर्क्य ॥८॥
पूर्ण होतां अवतारकृति । हारपली ती पार्थिवाकृति । तरी हा ग्रंथ ही वाङ्गाय मूर्ति । देईल स्मृति पदोपदीं ॥९॥
शिवाय ह्याचिया कथा परिसतां । मना लाभे जी एकाग्रता । तज्जन्य शांतीची अपूर्वता । केवीं अवर्णीयता वर्णावी ॥१०॥
आपण श्रोते सर्व सुज्ञ । मी तों तुम्हांपुढें अल्पज्ञ । तथापि हा साईंचा वाग्यज्ञ । आदरा कृतज्ञबुद्धीनें ॥११॥
कल्याणप्रद हा वाग्यज्ञ । पुढें करूनि मजसम अज्ञ । पूर्ण करी निजकार्यज्ञ । श्रोते सर्वज्ञ जाणती ॥१२॥
करूनियां एकाग्र मन । अभिवंदूनि साईचरण । महामंगल परम पावन । करी जो श्रवण या कथा ॥१३॥
जो भक्त भक्तसमन्वित । निजस्वार्थ साधावया उद्यत । होऊनियां एकाग्रचित्त । कथामृत हें सेवील ॥१४॥
साई पुरवील तयाचे अर्थ । पुरवील स्वार्थ आणि परमार्थ । सेवा कधींही जाई न व्यर्थ । अंतीं तो कृतार्थ करील ॥१५॥
चव्वेचाळीस अध्याय पोथीं । साईनिर्याण परिसिलें अंतीं । तरीही या पोथीची प्रगती । ही काय चमत्कृति कळेना ॥१६॥
गताध्यायीं साईनिर्याण । यथानुक्रम जाहलें पूर्ण । तरी या साईलीलेची कातिण । विसंबेना क्षणभरी ॥१७॥
पाहूं जातां नवल नाहीं । निर्याण केवळ देहास पाहीं । जन्ममरणातीत हा साई ।  अव्यक्तीं राही पूर्ववत ॥१८॥
देह गेला आकार गेला । अव्यक्तीं जैसा तैसाचि ठेला  । देहनिर्याणामागूनि लीला । आहेत सकळांला अवगत ॥१९॥
वर्णूं जातां त्याही अपार । परी न व्हावा ग्रंथविस्तर । म्हणूनि त्यांतील घेऊं सार । करूं कीं सादर श्रोतयां ॥२०॥
धन्य आमुची भाग्यस्थिती । कीं जे कालीं साई अवतरती । तेच कालीं आम्हां हे सत्यंगती । सहजावृत्तीं लाधली ॥२१॥
ऐसे असतांही चित्तवृत्ति । जरी नपवे संसारनिवृत्ति । जरी न जडे भगवंतीं प्रीति । याहोनि दुर्गति ती काय ॥२२॥
सर्वेंद्रियीं साईंची भक्ति । तीच कीं खरी भजनस्थिति । ना तरी डोळां पाहतां मूर्ति । खिळी दातीं वाचेच्या ॥२३॥
कान ऐकतां साईकीर्तन । रसना मधुर आम्ररसीं निमग्न । करितां साईपादस्पर्शन । मृदूलीवर्जन खपेना ॥२४॥
साईंपासून क्षणही विभक्त । तो काय होईल साईभक्त । तो काय म्हणावा चरणासक्त । संसारीं विरक्त हों नेणें ॥२५॥
एका पतीवांचूनि कोणी । येतां तिचिया मार्गावरुनी । श्वशुर दीर भाऊ जाणूनी । होई वंदनीं सादर ॥२६॥
पतिव्रतेचें निश्चल अंतर । कदा न सांडी आपुलें घर । निजपतीचाच प्रेमा अपार । आजन्म आधार तो एक ॥२७॥
पतिव्रता साध्वी सती । अन्या भावोनियां निजपति । तयाचें दर्शन घ्यावयाप्रती । कधींही चित्तीं आणीना ॥२८॥
तीस आपुला पती तो पती । इतर केव्हांही तया न तुलती । तयाठायींच अनन्य प्रीति । शिष्यही ते रीती गुरुपायीं ॥२९॥
पतिव्रतेच्या पतिप्रेमा । गुरुप्रेमास देती उपमा । परी गुरुप्रेमास नाहीं सीमा । जाणे तो महिमा सच्छिष्य ॥३०॥
मग ना जयाचेनि संसारा साह्यता । तीं काय साह्या येतील परमार्था । असो व्याही जांवयी वा वनिता । भरंवसा कोणाचा धरिया नये ॥३१॥
माता पिता करितील ममता । सत्तेचा पुत्र लक्षील वित्ता । कुंकवालागीं रडेल कांता । कोणी न परमार्था सहकारी ॥३२॥
तरी आतां राहिलें कोण । जयाचेनि परमार्थापादन । करूं जातां विचारें निदान । आपुला आपण अंतीं उरे ॥३३॥
करोनि नित्यानित्यविवेक । त्यागोनि फळभोग ऐहिकामुष्मिक । साधोनियां शमदमादिषट्‌क । मोक्षैकसाधक तो धन्य ॥३४॥
तेणें सोडूनि दुजियाची आस । ठेवावा बळकट आत्मविश्वास । मारावी आपण आपुली कांस । साधेल तयासचि परमार्थ ॥३५॥
ब्रम्हा नित्य जग अनित्य । गुरुरेक ब्रम्हा सत्य । अनित्यत्यागें गुरु एक चिंत्य । भावनासातत्य साधन हें ॥३६॥
अनित्यत्यागें वैराग्यजनन । सद्नुरु ब्रम्हाचैतन्यघन । उपजे भूतीं भगवंतपण । अभेद - भजन या नांव ॥३७॥
भयें अथवा प्रेमें जाण । जया जयाचें नित्य ध्यान । ध्याता होई ध्येयचि आपण । कंस रावण कीटकी ॥३८॥
चिंतनीं व्हावें अनन्यपण । ध्यानासारिखें नाहीं साधन । करी जो अभ्यास आपुला आपण । तया निजोद्धरण रोकडें ॥३९॥
तेथें कैंचें जन्म - मरण । जीवभावासी पूर्ण विस्मरण । प्रपंचाचें मावळे भान । आत्मानुसंधानसुख लाहे ॥४०॥
म्हणोनि निजगुरुनामावर्तवन । तेणेनि परमानंदा जनन । भूतीं भगवंताचें दर्शन । नामाचें महिमान काय दुजें ॥४१॥
ऐसी जयाच्या मानाची महती । तया माझी सद्भावें प्रणती । कायावाचामनें मी त्याप्रती । अनन्यगती यें शरण ॥४२॥
ये अर्थींची द्योतक कथा । कथितों श्रोतयांकरितां आतां । तरी ती ऐकिजे निजहितार्था । एकाग्र चित्ता करूनियां ॥४३॥
कैलासवासी काका दीक्षित । साईसमर्थाआज्ञांकित । नित्यनेमें वाचीत भागवत । आहे कीं अवगत समस्तां ॥४४॥
एके दिवशीं दीक्षितांनीं । काका महाजनी यांचे सदनीं । चौपाटीवर भोजन सारुनी । पोथी नेमानें वाचिली ॥४५॥
एकादशाचा अद्वितीय । ऐसा तो सरस आणि द्वितीय । परिसतां अनुक्रमें अध्याय । श्रोत्यांचें धाय अंतरंग ॥४६॥
माधवराव बाबांचे भक्त । काका महाजनी तयांसमवेत । बैसले ऐकावया भागवत । एकाग्र चित्त करूनियां ॥४७॥
कथाही भाग्यें फारचि गोड । जेणें पुरेल श्रोत्यांचें कोड । जडेल भगवद्भक्तीची आवड । ऐसीच ती चोखड निघाली ॥४८॥
ऋषण - कुळींचे नऊ दीपक । कवि हरि अंतरिक्षादिक । निघालें यांचेंच गोड कथानक । आनंदजनक बोधप्रद ॥४९॥
नऊही ते भगवत्स्वरूप । पोटीं क्षमा शांति अमूप । वर्णितां भागवतधर्मप्रताप । जनक निष्कंप तटस्थ ॥५०॥
काय तें आत्यंतिक क्षेम । काय हरीची भक्ति परम । कैसेनि ही हरिमाया सुगम । नि:श्रेयस उत्तम गुरुचरण ॥५१॥
कर्म अकर्म आणि विकर्म । या सर्वांचें एकचि वर्म । गुरु हेंच रूप - परमात्म । भागवतधर्म गुरुभक्ति ॥५२॥
हरिचरित्र अवतार  गुण । द्रुमिलनाथें केलें निरूपण । पुरुषावताराची दावूनि खूण । रूपें नारायण वर्णिला ॥५३॥
पुढें अभक्तगतिविन्यास । विदेहा कथी नाथ चमस । वेदविहित कर्माची कांस । सोडिल्या हो नाश सर्वस्वीं ॥५४॥
सर्वांतरीं हरीचा वास । म्हणोनि न करावा कोणाचा द्वेष । पिंडीं पिंडी पहावा परेश । रिता न रेस त्यावीण ॥५५॥
अंतीं ननवे करभाजन । कृतत्रेतादि युगींचें पूजन । कैशा कैशा मूर्तींचें ध्यान । करिते निर्वचन जाहले ॥५६॥
कलियुगीं एकचि साधन । हरिगुरुचरणस्मरण । तेणेंच होय भवभयहरण । हें एक निजशरण शरणागता ॥५७॥
ऐसी पोथी जाहल्याअंतीं । काकासाहेब पृच्छा करिती । काय हो ही नवनाथकृति । अतर्क्य वृत्ति तयांची ॥५८॥
आवडीं माधवरावांस वदती । किती हो ही अवघड भक्ति । आम्हां मूढां कैंची हे शक्ति । जन्मजन्मांतीं न घडे हें ॥५९॥
कोठें हे नाथ महाप्रतापी । कोठें आपण ठायींचे पापी । आहे काय भक्ति हे सोपी । सच्चिद्रूपी ते धन्य ॥६०॥
आम्हां ही भक्ति घडेल काय । कैसेन होईल तरणोपाय । जाहलों हताश घळाले पाय । झाला कीं वायफळ जन्म हा ॥६१॥
काकासाहेब भक्त प्रेमळ । असावी जीवास कांहीं हळहळ । सुस्थिरवृत्ति व्हावी कां चंचळ । उडाली खळबळ शामाची ॥६२॥
शामानामें माधवराव । जयांचा काकांलागीं सद्भाव । तयांस काकांचा हा स्वभाव । दैन्याचा प्रभाव नावडला ॥६३॥
म्हणती बाबांसारिखें लेणें । भाग्य लाधलें जयासी तेणें । मुख करावें केविलवाणें । व्यर्थ कीं जिणें तयाचें ॥६४॥
साईचरणीं श्रद्धा अढळ । तरी ही कां मनाची तळमळ । नाथांची भक्ति असेना प्रबळ । आपुलीही प्रेमळ नव्हे का ? ॥६५॥
एकनाथी टीकेसहित । एकादशस्कंध भागवत । वाचावें भावार्थरामायण नित्य । आपणां निश्चित ही आज्ञा ॥६६॥
तैसेंच हरिगुरुनामस्मरण । ही बाबांची आज्ञा प्रमाण । यांतचि आपुलें भवभयतारण । चिंतेचें कारण काय तुम्हां ॥६७॥
परी त्या नवयोग्यांचें चरित । तयांचें तें असिधाराव्रत । साधेल काय आपणा यत्किंचित । चिंतन हें सतत काकांचें ॥६८॥
लागली जीवास मोठी चुटपुट । नवयोग्यांची भक्तिच उद्भट । कवण्या उपायें होईल प्रकट । तरीच मग निकट देव खरा ॥६९॥
असो ऐसी लागली हुरहुर । आसनीं शयनीं हाच विचार । दुसरे दिनीं घडला चमत्कार । श्रोतीं तो सविस्तर परिसावा ॥७०॥
अनुभवाचा पह अनवलाव । प्रात:काळींच आनंदराव । ‘पाखाडे’ हें जयां उपनांव । आले माधवरावा शोधावया ॥७१॥
तेही आले प्रात:काळीं । भागवत वाचावयाचे वेळीं । बैसले माधवरावांजवळी । स्वप्नाची नवाळी सांगत ॥७२॥
इकडे चालली आहे पोथी । तिकडे परस्पर दोघे फुसफुसती । तेणें श्रोत्यांवक्त्यांचे चित्तीं । अस्थैर्यस्थिति पातली ॥७३॥
आनंदराव चंचलवृत्तीं । माधवरावांस स्वप्न कथिती । वदतां परिसतां दोघे कुजबुजती । राहिली पोथी क्षणभर ॥७४॥
काकासाहेब तंव त्यां पुसती । काय ती ऐसी नवल स्थिति । दोघेच तुम्ही आनंद वृत्ति । सांगा न आम्हांप्रती काय कीं ॥७५॥
तंव ते माधवराव वदती । कालच कीं आपणा शंका होती । समाधान घ्या होतोहातीं । तारकभक्तिलक्षण ॥७६॥
परिसा पाखाडयांचें स्वप्न । दिधलें बाबांनीं कैसें दर्शन । होईल आपुल्या शंकेचें निरसन । गुरुपदवंदनभक्ति पुरे ॥७७॥
मग तें स्वप्न ऐकावयाची । प्रबळ जिज्ञासा त्यां सर्वांची । विशेषें काकासाहेब यांची । शंकाही तयांचीच आरंभीं ॥७८॥
पाहोनियां सर्वांचा भाव । स्वप्न सांगे आनंदराव । चित्तीं ठेवूनियां सद्भाव । श्रोत्यांसही नवलाव वाटला ॥७९॥
एका महासमुद्रांत । उभा मी कंबरभर उदकांत । तेथें माझिया द्दष्टिपथांत । आले श्रीसमर्थ अकल्पित ॥८०॥
रत्नखचित सिंहासन । वरी साई विराजमान । उदकांतर्गत जयांचे चरण । ऐसें तें ध्यान देखिलें ॥८१॥
पाहूनि ऐसें मनोहर ध्यान । जाहलें अत्यंत समाधान । तें स्वप्न हें कोणास भान । मन सुखसंपन्न दर्शनें ॥८२॥
काय त्या योगाचा नवलाव । तेथेंच उभे माधवराव । पायां पडा हो आनंदराव । वदले मज भावपुर:सर ॥८३॥
तंव मी तयां प्रत्युत्तर देत । इच्छा माझीही आहे बहुत । परी ते पाय उदकांतर्गत । कैसे मज हातांत येतील ॥८४॥
उदकामाजी पाय असतां । कैसा पायीं ठेवूं माथा । तरी मीं काय करावें आतां । नकळे मज तत्त्वतां कांहींही ॥८५॥
ऐसें परिसूनि माधवराव । परिसा बाबांस  वदले काय । देवा काढ रे वरती पाय । आहेत जे तोयप्रच्छन्न ॥८६॥
ऐसें वदतांच तत्क्षण । काढिले बाबांनीं बाहेर चरण । आनंदरावांनीं मग ते धरून । केलें अभिवंदन अविलंबें ॥८७॥
ऐसे धरितां द्दढ चरण । बाबांनीं दिधलें आशीर्वचन । ''होईल जा रे तुझें कल्याण । कांहीं न कारण भीतीचें'' ॥८८॥
आणिक बाबा वदले देख । ''रेशीमकांठी धोतर एक । शाम्यास माझ्या देऊन टाक । तुज सुखदायक होईल'' ॥८९॥
तरी ती वंदून आज्ञा शिरीं । धोतर म्यां आणिलें रेशीमधारी । काकासाहेब आपण तें स्वकरीं । माधवराव स्वीकारी ऐसें करा ॥९०॥
मान्य करा जी ही मम विनंती । माधवराव हें परिधान करिती । करा ऐसें सुखवा मजप्रती । होईन मी अती उपकारी ॥९१॥
आनंदरावाची ही मात । माधवराव स्वयें परिसत । काकासाहेब जंव तें देत । ते न स्वीकारित तें वस्त्र ॥९२॥
तयांचे मनीं हें तों स्वप्न । आम्हांस पटली पाहिजे खूण । द्दष्टान्त कांहीं जाहल्यावीण । घ्यावें न आपण हें वस्त्र ॥९३॥
काकासाहेब तेव्हां वदत । आतां बाबांची पाहूं प्रचीत । घेणें हें उचित अथवा अनुचित । होईल तें सूचित चिठ्ठयांनीं ॥९४॥
देतील बाबा चिठ्ठी जैसी । मानूं तयांची आज्ञा तैसी । चिठ्ठया बाबांचिया पायांपासीं । कृतसंकल्पेंसीं टाकिल्या ॥९५॥
काकासाहेब यांचा भार । होता सर्वस्वीं साईंचियावर । आधीं घ्यावा त्यांचा विचार । करावा तो व्यवहार पुढारा ॥९६॥
हें तों बाबांचे हयातींत । तोच कीं क्रम तयांचे पश्चात । चिठ्ठया टाकूनि आज्ञा घेत । तैसेच ते वर्तत निश्चयें ॥९७॥
कार्य मोठें अथवा सान । चिठ्ठीनें आज्ञा घेतल्यावीण । कांहीं न करणें गेलिया प्राण । अनुज्ञा प्रमाण सर्वथा ॥९८॥
देहचि जेथें नाहीं आपुला । एकदां वाबांच्या पायीं वाहिला । मग तयाच्या चलनवलनाला ।  काय आपुला अधिकार ॥९९॥
पहा या एका भावनेवर । लाखों रुपये कमाईवर । लाथ मारिली परी हा निर्धार । द्दढ आमरणान्त राखिला ॥१००॥
‘फळा येईल तुझें इमान । धाडीन मी तुजलागीं विमान । नेईन त्यांत बैसवून । निश्चिंतमन राहीं तूं’ ॥१०१॥
ही बाबांची प्रसादोक्ति । अक्षरें अक्षर आली प्रचीति । साई - लीलावाचकांप्रति । ठावी निर्गम स्थिति काकांची ॥१०२॥
होतां तया स्थितीचें स्मरण । आणीक तें काय विमानप्रयाण । काय तें आनंदाचें मरा । गुरुनामावर्तनसमवेत ॥१०३॥
ऐसे दीक्षित करारी आपण । चित्तीं निरंतर साईचरण । इष्टमित्रांही देऊनि शिकवण । जाहले विलीन गुरुपायीं ॥१०४॥
आतां पूर्वानुसंधानस्थिति । दोघांही मानली चिठ्ठयांची युक्ति । कारण दोघांची काकांवर प्रीति । चिठ्ठया मग लिहविती अविलंबें ॥१०५॥
एका चिठ्ठींत ‘घ्यावें धोतर’ । दुसरींत ‘त्याचा करावा अव्हेर’ । ऐसें लिहून साईच्या पायांवर । टाकिल्या छायाचित्रातळीं ॥१०६॥
तत्रस्थ एका अर्भकास । त्यांतील चिठ्ठी उचलावयास । लावितां धोतर घ्यावयास । माधवरावांस ये आज्ञा ॥१०७॥
जैसें स्वप्न तैसीच चिठ्ठी । आनंद झाला सकळां पोटीं । मग तें धोतर रेशीमकांठी । घातलें करसंपुटीं शामाचिया ॥१०८॥
त्यांचें स्वप्न यांची चिठ्ठी । परस्परांशीं पडतां मिठी । परमानंद न माय पोटीं । सुखसंतुष्टी उभयांतें ॥१०९॥
माधवराव अंतरीं खूष । आनंदरावासही संतोष । झाला साईभक्ति - परिपोष । आशंकानिरास काकांचा ॥११०॥
असो या सर्व कथेचें सार । ज्याचा त्यानें करावा विचार । ठेविया गुरुपायांवर शिर । गुरुवदनोद्नार लक्षावे ॥१११॥
आपणाहूनि आपुली स्थिति । आपुली भूमिका वा चित्तवृत्ति । गुरु जाणे नखशिखांतीं । उद्धारगतीही तोच ॥११२॥
जैसा रोग तैसें निदान । तैसेंच औषध वा अनुपान । सद्नुरु नेमी शिष्यालागून । भवरोगनिवारणकार्यार्थ ॥११३॥
स्वयें तो जी करितो करणी । आणूं नये आपुले अनुकरणीं । तुम्हांकारणें गुरुमुखांतुनी । निघेल ती वाणी आदरावी ॥११४॥
त्याच शब्दांवर ठेवावें मन । तयांचेंच नित्य करावें चिंतन । तेंच तुमच्या उद्धारा कारण । ठेवा हें स्मरण निरंतर ॥११५॥
गुरु सांगे तें पोथीपुराण । तें तों तद्वचन - स्पष्टीकरण । मुख्य उपदेशीं ठेवा ध्यान । तें निगमज्ञान आपुलें ॥११६॥
कोणाही संताचें वचन । त्याचा करूं नये अवमान । आपुली माय आपुली जतन । करील ती अन्य कोण करी ॥११७॥
खरा  मायेचा जिव्हाळा । लेंकुरालागीं तिचा कनवाळा । बाळ नेणे तो सुखसोहला । घेईल तो लळा ती पुरवी ॥११८॥
संत सृष्टीमाजीं उमाप । ''आपुला बाप तो आपुला बाप'' । साईमुखींचे हे करुणालाप । कोरा स्वह्रदयपटावरी ॥११९॥
म्हणोनि साईमुखींचें वचन । तेथेंच ठेवा अनुसंधान । अंतीं तोच कृपानिधान । तापत्रय शमन करील ॥१२०॥
तोच जाणे त्याची कळा । आपण पहावें कौतुक डोळां । काय अद्भुत तयाच्या लीला । सहज अवलीला घडती ज्या ॥१२१॥
दुसरा एक म्हणतो म्हणून । त्यांचें सर्व घ्यावें ऐकून । मोडूं न द्यावें निजानुसंधान । निजगुरुवचन विसरूं नये ॥१२२॥
यांतचि आहे परमकल्याण । यांतचि आहे भवभयतरण । यांतचि अवघें पोथीपुराण । जपतपानुष्ठानचि हें ॥१२३॥
सारांश प्रेम करा गुरुवर । अनन्यभावें नमस्कार । दिनकरापुढें कैंचा अंधार । तयांसी भवसागर नाहींच ॥१२४॥
असा ऐसें हें लिहितां । कथा एक आठवली चित्ता । एकाचें पाहूनि दुज्यानें करितां । कैसिया आपदा होत जीवा ॥१२६॥
एकदां बाबा मशिदींत । असतां म्हाळसापतींसमवेत । पूर्वील फळीची शेज अवचित । स्मरे सकल्पित तयांतें ॥१२७॥
रुंदी अवघी सव्वा वीत । दोनी टोंकांस चिंध्या बांधीत । मशिदीचिया आढयास टांगीत । झोंपाळा करीत तियेचा ॥१२८॥
निजूं नये अंधारांत । तदर्थ उशा - पायथ्यालगत । ठेवूनि रात्रौ पणत्या जळत । बाबा निजत फळीवर ॥१२९॥
या फळीचें समूळ वृत्त । पूर्वील एका अध्यायांत । आधींच वर्णिलें आहे येथ । परिसा कीं महत्त्व तियेचें ॥१३०॥
एकदां या फळीची महती । मनोभावें बाबा वर्णिती । काकासाहेब दीक्षितां चित्तीं । उदेली वृत्ती ती परिसा ॥१३१॥
म्हणती मग ते बाबांप्रती । फळीवरी शयनप्रीती । असेल तरी ती टांगतों प्रीतीं । मग  स्वस्थचित्तीं पहुडावें ॥१३२॥
बाबा तयांस प्रत्युत्तर देती । ''खालीं टाकून म्हाळसापती । आपणचि वर निजावें केउती । बरा मी खालती आहें तो'' ॥१३३॥
त्यावर काका अतिप्रीति । आणीक फळी टांगूं म्हणती । आपण निजावें एकीवरती । म्हाळसापती दुसरीवर ॥१३४॥
त्यावरी पहा बाबांचें उत्तर । तो का निजतो फळीवर । जयाअंगीं गुण - प्रकर । तोच फळीवर निजेल ॥१३५॥
नाहीं फळीवर शयन सोपें । कोण तियेवर मजवीण झोंपे । नयन उघडे निद्रालोपें । तयासचि झेपे हें शयन ॥१३६॥
मी जैं करूं लागें शयन । तैं मी करीं यासी आज्ञापन । ‘कर मद्‌ह्रदयावरी ठेवून । राहीं बैसून सन्निध’ ॥१३७॥
तेंही काम यास न होई । बसल्या जागीं डुलक्या घेई । तया न फळी ही कामाची कांहीं । फळी ही बिछाईत माझीच ॥१३८॥
‘नामस्मरण चाले ह्रदयांत । पाहें तेथें ठेवून हात । निजतां मी मज करीं जागृत’ । ऐसा अनुज्ञापित तो असतां ॥१३९॥
त्यासचि निद्रा लागतां जड । कर हो त्याचा जैसा दगड । ''भगत'' म्हणतां नेत्रांची झापड । उडूनि खडबड जो करी ॥१४०॥
बसवे न जया धरेवर । आसन जयाचें नाहीं स्थिर । जो नर निद्रातमकिंकर । निजेल उंचावर केवीं ॥१४१॥
म्हणोनि ‘आपुलें आपुल्यासंगें । दुजियाचें तें दुजियासंगें’ । हें तों बाबा वेळप्रसंगें । भक्तानुरागें अनुवदत ॥१४२॥
अगाध साईनाथांची करणी । म्हणूनि हेमाड लागला चरणीं । तयांनींही कृपाशीर्वचनीं । ठेविला निजस्मरणीं अखंड ॥१४३॥
स्वस्ति श्रीसंतसज्जनप्रेरिते । भक्तहेमाडपंतविरचिते । श्रीसाईसमर्थसच्चरिते । श्रीगुरुचरणमहिमा नाम पंचचत्वारिंशोत्तमोऽध्याय: संपूर्ण: ॥


॥ श्रीसद्गुरुसाईनाथार्पणमस्तु ॥ शुभं भवतु ॥

श्रीसाईसच्चरित

परम
Chapters
उपोद्धात
प्रस्तावना
दोन शब्द
आरंभ
अध्याय १ ला
अध्याय २ रा
अध्याय ३ रा
अध्याय ४ था
अध्याय ५ वा
अध्याय ६ वा
अध्याय ७ वा
अध्याय ८ वा
अध्याय ९ वा
अध्याय १० वा
अध्याय ११ वा
अध्याय १२ वा
अध्याय १३ वा
अध्याय १४ वा
अध्याय १५ वा
अध्याय १६ वा
अध्याय १७ वा
अध्याय १८ वा
अध्याय १९ वा
अध्याय २० वा
अध्याय २१ वा
अध्याय २२ वा
अध्याय २३ वा
अध्याय २४ वा
अध्याय २५ वा
अध्याय २६ वा
अध्याय २७ वा
अध्याय २८ वा
अध्याय २९ वा
अध्याय ३० वा
अध्याय ३१ वा
अध्याय ३२ वा
अध्याय ३३ वा
अध्याय ३४ वा
अध्याय ३५ वा
अध्याय ३६ वा
अध्याय ३७ वा
अध्याय ३८ वा
अध्याय ३९ वा
अध्याय ४० वा
अध्याय ४१ वा
अध्याय ४२ वा
अध्याय ४३ वा
अध्याय ४४ वा
अध्याय ४५ वा
अध्याय ४६ वा
अध्याय ४७ वा
अध्याय ४८ वा
अध्याय ४९ वा
अध्याय ५० वा
अध्याय ५१ वा
अध्याय ५२ वा
अध्याय ५३ वा
श्री साईबाबांचीं वचनें